ಚಂದ್ರವಳ್ಳಿ ನ್ಯೂಸ್, ಮೈಸೂರು:
ವನ್ಯಜೀವಿ ಸಪ್ತಾಹ ಆಚರಣೆ — ಪ್ರಕೃತಿಯ ಸಮತೋಲನಕ್ಕೆ ಸಹಬಾಳ್ವೆಯ ಸಂಕಲ್ಪ'ಜೀವಜಾಲದ ಕೊಂಡಿ ಕಳಚದಿರಲಿ....
ವನ್ಯಜೀವಿ ಸಪ್ತಾಹವು ಕೇವಲ ಕಾಡಿನಲ್ಲಿರುವ ಪ್ರಾಣಿಗಳನ್ನು ನೆನಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಆಚರಣೆಯಲ್ಲ. ಮನುಷ್ಯನ ಬದುಕು ಮತ್ತು ವನ್ಯಜೀವಿಗಳ ಬದುಕು ಪರಸ್ಪರ ಸಂಬಂಧ ಹೊಂದಿವೆ ಎಂಬ ಸತ್ಯವನ್ನು ಅರಿಯುವ ಸಂದರ್ಭ. ಒಂದು ಜೀವಿಯ ಅಸ್ತಿತ್ವಕ್ಕೆ ಧಕ್ಕೆ ಬಂದಾಗ ಅದರ ಪರಿಣಾಮ ಮತ್ತೊಂದು ಜೀವಿಯ ಬದುಕಿನ ಮೇಲೂ ಬೀಳುತ್ತದೆ. ಆದ್ದರಿಂದ ವನ್ಯಜೀವಿ ಸಂರಕ್ಷಣೆ ಎಂದರೆ ಅಂತಿಮವಾಗಿ ಪ್ರಕೃತಿಯನ್ನೂ, ಮನುಷ್ಯನ ಭವಿಷ್ಯವನ್ನೂ ಸಂರಕ್ಷಿಸುವುದಾಗಿದೆ.
ಕಾಡು ಎಂದರೆ ಕೇವಲ ಮರಗಳ ಸಮೂಹವಲ್ಲ. ಅದು ಉಸಿರಾಡುವ ಜೀವಲೋಕ. ಅಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಮರಕ್ಕೂ ಒಂದು ಪಾತ್ರವಿದೆ, ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಹಕ್ಕಿಗೂ ಒಂದು ಕೆಲಸವಿದೆ, ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಕೀಟಕ್ಕೂ ಒಂದು ಸ್ಥಾನವಿದೆ, ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಪ್ರಾಣಿಗೂ ಜೀವಜಾಲದಲ್ಲಿ ಒಂದು ಕೊಂಡಿಯಿದೆ. ಈ ಕೊಂಡಿಗಳೆಲ್ಲ ಪರಸ್ಪರ ಜೋಡಿಕೊಂಡಿರುವುದರಿಂದಲೇ ಪ್ರಕೃತಿಯ ಚಕ್ರ ಸುಗಮವಾಗಿ ಸಾಗುತ್ತದೆ. ಒಂದು ಕೊಂಡಿ ದುರ್ಬಲವಾದರೂ ಅದರ ಪರಿಣಾಮ ಕ್ರಮೇಣ ಇಡೀ ಜೀವವ್ಯವಸ್ಥೆಯ ಮೇಲೆ ಕಾಣಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ.
ವನ್ಯಜೀವಿ ಸಪ್ತಾಹ ಇದೇ ಅರಿವನ್ನು ಜನಮನದಲ್ಲಿ ಗಟ್ಟಿಗೊಳಿಸುವ ಜಾಗೃತಿ ಸಂದರ್ಭ. ಭಾರತದಲ್ಲಿ ವನ್ಯಜೀವಿ ಸಂರಕ್ಷಣೆಯ ಬಗ್ಗೆ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯಾನಂತರದ ದಶಕಗಳಲ್ಲಿ ಗಂಭೀರ ಚಿಂತನೆ ಬೆಳೆಯಿತು. ವನ್ಯಜೀವಿಗಳನ್ನು ಕೇವಲ ಬೇಟೆಯ ಸಂಪನ್ಮೂಲವೆಂದು ನೋಡುವ ಹಳೆಯ ಮನೋಭಾವದಿಂದ ಹೊರಬಂದು ಅವುಗಳ ವೈಜ್ಞಾನಿಕ, ಪರಿಸರೀಯ ಮತ್ತು ನೈತಿಕ ಮಹತ್ವವನ್ನು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವ ಪ್ರಯತ್ನಗಳು ಆರಂಭವಾದವು. ೧೯೫೨ರಲ್ಲಿ ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಮಟ್ಟದಲ್ಲಿ ವನ್ಯಜೀವಿ ಸಂರಕ್ಷಣೆಗೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ರೂಪುಗೊಂಡಿತು. ೧೯೫೫ರಲ್ಲಿ ವನ್ಯಜೀವಿ ದಿನದ ಆಚರಣೆ ಆರಂಭವಾಗಿ, ೧೯೫೭ರಲ್ಲಿ ಅದನ್ನು ಒಂದು ವಾರದ ಜಾಗೃತಿ ಆಚರಣೆಯಾಗಿ ವಿಸ್ತರಿಸಲಾಯಿತು. ಇಂದಿಗೂ ಭಾರತದಲ್ಲಿ ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಅಕ್ಟೋಬರ್ ೨ರಿಂದ ೮ರವರೆಗೆ ವನ್ಯಜೀವಿ ಸಪ್ತಾಹ ಆಚರಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ.
ಅಕ್ಟೋಬರ್ ೨ ಮಹಾತ್ಮ ಗಾಂಧೀಜಿಯವರ ಜನ್ಮದಿನವೂ ಆಗಿರುವುದರಿಂದ ಅಹಿಂಸೆ, ಕರುಣೆ ಮತ್ತು ಸಹಬಾಳ್ವೆಯ ಮೌಲ್ಯಗಳೊಂದಿಗೆ ಈ ಆಚರಣೆಗೆ ವಿಶಿಷ್ಟ ಅರ್ಥ ದೊರೆಯುತ್ತದೆ. ಮನುಷ್ಯನಿಗೆ ತನ್ನ ಬದುಕಿನ ಹಕ್ಕು ಎಷ್ಟು ಮುಖ್ಯವೋ, ಇತರ ಜೀವಿಗಳಿಗೂ ತಮ್ಮ ಸಹಜ ಪರಿಸರದಲ್ಲಿ ಬದುಕುವ ಹಕ್ಕು ಅಷ್ಟೇ ಸಹಜ ಎಂಬ ಅರಿವು ಬೆಳೆಸುವುದು ಈ ಆಚರಣೆಯ ಆಂತರಿಕ ಸಂದೇಶವಾಗಬೇಕು.
೧೯೭೨ರಲ್ಲಿ ಜಾರಿಗೆ ಬಂದ ವನ್ಯಜೀವಿ ಸಂರಕ್ಷಣಾ ಕಾನೂನು ಭಾರತದ ಸಂರಕ್ಷಣಾ ಪ್ರಯತ್ನಗಳಿಗೆ ಪ್ರಮುಖ ಕಾನೂನುಬದ್ಧ ನೆಲೆ ಒದಗಿಸಿತು. ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಉದ್ಯಾನಗಳು, ಅಭಯಾರಣ್ಯಗಳು ಮತ್ತು ಇತರ ಸಂರಕ್ಷಿತ ಪ್ರದೇಶಗಳ ಮೂಲಕ ಅನೇಕ ಜೀವಿಗಳ ವಾಸಸ್ಥಳಗಳನ್ನು ರಕ್ಷಿಸುವ ಪ್ರಯತ್ನಗಳು ಬಲಗೊಂಡವು. ಆದರೆ ಕಾನೂನು ಎಷ್ಟೇ ಕಠಿಣವಾಗಿದ್ದರೂ ಜನರ ಮನೋಭಾವ ಬದಲಾಗದಿದ್ದರೆ ಸಂರಕ್ಷಣೆಯ ಉದ್ದೇಶ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಕಾಡಿನ ಗಡಿಯಲ್ಲಿ ನಿಂತಿರುವ ಫಲಕಕ್ಕಿಂತ ಮನುಷ್ಯನ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿರುವ ಜವಾಬ್ದಾರಿಯ ಭಾವನೆ ಹೆಚ್ಚು ಪರಿಣಾಮಕಾರಿ.
ಇಂದು ವನ್ಯಜೀವಿಗಳ ಮುಂದಿರುವ ದೊಡ್ಡ ಸವಾಲು ವಾಸಸ್ಥಳದ ಕುಗ್ಗುವಿಕೆ. ಅರಣ್ಯ ಪ್ರದೇಶಗಳು ರಸ್ತೆ, ರೈಲುಮಾರ್ಗ, ಗಣಿಗಾರಿಕೆ, ಕೈಗಾರಿಕೆ ಮತ್ತು ವಿವಿಧ ಅಭಿವೃದ್ಧಿ ಚಟುವಟಿಕೆಗಳಿಂದ ವಿಭಜನೆಯಾಗುತ್ತಿವೆ. ಒಂದು ಕಾಲದಲ್ಲಿ ನಿರಂತರವಾಗಿದ್ದ ಕಾಡು ತುಂಡು ತುಂಡಾಗುತ್ತಿರುವುದರಿಂದ ಅನೇಕ ಪ್ರಾಣಿಗಳ ಸಹಜ ಸಂಚಾರಕ್ಕೆ ಅಡ್ಡಿಯಾಗುತ್ತಿದೆ. ಆಹಾರ ಮತ್ತು ನೀರಿನ ಕೊರತೆ ಉಂಟಾದಾಗ ಅವು ಮಾನವ ವಸತಿ ಪ್ರದೇಶಗಳತ್ತ ಬರುವ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ನಿರ್ಮಾಣವಾಗುತ್ತದೆ. ಆಗ ಮಾನವ–ವನ್ಯಜೀವಿ ಸಂಘರ್ಷದ ಪ್ರಶ್ನೆ ಎದುರಾಗುತ್ತದೆ.
ಈ ಸಂಘರ್ಷವನ್ನು ಕೇವಲ ಪ್ರಾಣಿಗಳ ತಪ್ಪೆಂದು ಹೇಳುವುದು ಸುಲಭ. ಆದರೆ ಪ್ರಾಣಿಯ ದೃಷ್ಟಿಯಿಂದ ನೋಡಿದರೆ ಅದು ತನ್ನ ಬದುಕಿಗೆ ಬೇಕಾದ ಸ್ಥಳವನ್ನು ಹುಡುಕುತ್ತಿದೆ. ಅದೇ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಬೆಳೆ ನಾಶವಾದ ರೈತನ ನೋವನ್ನೂ ನಿರ್ಲಕ್ಷಿಸಲಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಹೀಗಾಗಿ ಪರಿಹಾರವು ಯಾರನ್ನಾದರೂ ದೂಷಿಸುವುದರಲ್ಲಿ ಇಲ್ಲ. ವನ್ಯಜೀವಿಗಳ ಸಂಚಾರ ಮಾರ್ಗಗಳನ್ನು ರಕ್ಷಿಸುವುದು, ಕಾಡಿನ ವಾಸಸ್ಥಳಗಳನ್ನು ಕಾಪಾಡುವುದು, ಮುನ್ನೆಚ್ಚರಿಕೆ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಬಲಪಡಿಸುವುದು, ಸ್ಥಳೀಯರಿಗೆ ಅಗತ್ಯ ಮಾಹಿತಿ ನೀಡುವುದು ಮತ್ತು ಹಾನಿಗೊಳಗಾದವರಿಗೆ ಸೂಕ್ತ ನೆರವು ಒದಗಿಸುವುದು ಮುಖ್ಯ.
ವನ್ಯಜೀವಿ ಸಂರಕ್ಷಣೆ ಎಂದರೆ ಕೇವಲ ಹುಲಿ, ಆನೆ, ಚಿರತೆ ಅಥವಾ ಜಿಂಕೆಯನ್ನು ಉಳಿಸುವುದಲ್ಲ. ಕಣ್ಣಿಗೆ ಕಾಣದ ಅನೇಕ ಜೀವಿಗಳನ್ನೂ ಉಳಿಸುವುದಾಗಿದೆ. ಜೇನುನೊಣಗಳು ಮತ್ತು ಇತರ ಪರಾಗಸ್ಪರ್ಶಕ ಕೀಟಗಳು ಸಸ್ಯಗಳ ಸಂತಾನೋತ್ಪತ್ತಿಗೆ ನೆರವಾಗುತ್ತವೆ. ಹಕ್ಕಿಗಳು ಬೀಜಗಳನ್ನು ದೂರದ ಪ್ರದೇಶಗಳಿಗೆ ಕೊಂಡೊಯ್ಯುತ್ತವೆ. ಕೆಲವು ಪ್ರಾಣಿಗಳು ಸಸ್ಯವರ್ಗದ ಬೆಳವಣಿಗೆಯನ್ನು ನಿಯಂತ್ರಿಸುತ್ತವೆ. ಬೇಟೆಗಾರ ಜೀವಿಗಳು ಆಹಾರ ಸರಪಳಿಯ ಸಮತೋಲನ ಕಾಪಾಡುತ್ತವೆ. ಹೀಗಾಗಿ ಪ್ರಕೃತಿಯ ಯಾವುದೇ ಜೀವಿಯನ್ನು ಅಲ್ಪವೆಂದು ಪರಿಗಣಿಸುವುದು ಜೀವಜಾಲದ ಸಂಕೀರ್ಣತೆಯನ್ನು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳದ ದೃಷ್ಟಿಕೋನ.
ವನದ ಮಾತು
ಮರದ ನೆರಳಿಗೆ ಬೆಲೆ ಕೇಳಬೇಡ,
ಹಕ್ಕಿಯ ಹಾರಾಟಕ್ಕೆ ಗಡಿ ಹಾಕಬೇಡ.
ಜೀವದ ಕೊಂಡಿಗೆ ಧಕ್ಕೆ ತರಬೇಡ,
ಕಾಡು ಉಳಿಸಿ ನಾಳೆ ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳಬೇಡ.
ವನ್ಯಜೀವಿ ಸಪ್ತಾಹದ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಶಾಲೆ, ಕಾಲೇಜು, ಗ್ರಾಮ, ನಗರ ಮತ್ತು ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಸಂಸ್ಥೆಗಳಲ್ಲಿ ನಡೆಯುವ ಜಾಗೃತಿ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಗಳು ಅರ್ಥಪೂರ್ಣವಾಗಬೇಕು. ಕೇವಲ ಭಾಷಣ, ಫಲಕ, ಚಿತ್ರಕಲೆ ಅಥವಾ ಮೆರವಣಿಗೆಯಲ್ಲಿ ಜಾಗೃತಿ ಸೀಮಿತವಾಗಬಾರದು. ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ತಮ್ಮ ಸುತ್ತಲಿನ ಪಕ್ಷಿಗಳನ್ನು ಗಮನಿಸುವ ಅಭ್ಯಾಸ ಬೆಳೆಸಬಹುದು. ಸ್ಥಳೀಯ ಮರಗಳ ಪರಿಚಯ ಮಾಡಿಸಬಹುದು. ಕೆರೆ, ಹಳ್ಳ, ಗಿಡಮರಗಳು ಮತ್ತು ಸಣ್ಣ ಜೀವಿಗಳ ಮಹತ್ವ ತಿಳಿಸಬಹುದು. ಪ್ರಕೃತಿಯನ್ನು ಪುಸ್ತಕದ ಪುಟಗಳಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರವಲ್ಲ, ಬದುಕಿನ ಅನುಭವದಲ್ಲಿ ಪರಿಚಯಿಸಬೇಕು.
ಜನಸಾಮಾನ್ಯರ ಪಾತ್ರ ಇಲ್ಲಿ ಅತ್ಯಂತ ಮಹತ್ವದ್ದು. ಕಾಡಿಗೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದಾಗ ಕಸ ಎಸೆಯದಿರುವುದು, ಪ್ಲಾಸ್ಟಿಕ್ ಬಳಕೆಯನ್ನು ಕಡಿಮೆ ಮಾಡುವುದು, ಪ್ರಾಣಿಗಳಿಗೆ ಆಹಾರ ನೀಡದಿರುವುದು, ಪಕ್ಷಿಗಳ ಗೂಡು ಅಥವಾ ಕಾಡುಜೀವಿಗಳ ವಾಸಸ್ಥಳವನ್ನು ಕದಡದಿರುವುದು, ಅಕ್ರಮ ವನ್ಯಜೀವಿ ಉತ್ಪನ್ನಗಳನ್ನು ಖರೀದಿಸದಿರುವುದು ಮತ್ತು ಅನುಮಾನಾಸ್ಪದ ಬೇಟೆ ಅಥವಾ ವನ್ಯಜೀವಿ ವ್ಯಾಪಾರದ ಬಗ್ಗೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದ ಅಧಿಕಾರಿಗಳಿಗೆ ಮಾಹಿತಿ ನೀಡುವುದು ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ನಾಗರಿಕನ ಕರ್ತವ್ಯ.
ರಸ್ತೆಗಳಲ್ಲಿ ವನ್ಯಜೀವಿಗಳ ಸಂಚಾರದ ಸೂಚನೆ ಕಂಡಾಗ ವೇಗ ಕಡಿಮೆ ಮಾಡುವುದು ಕೂಡ ಸಂರಕ್ಷಣೆಯ ಒಂದು ರೂಪ. ಗಾಯಗೊಂಡ ಅಥವಾ ದಾರಿ ತಪ್ಪಿದ ಪ್ರಾಣಿಯನ್ನು ಕಂಡಾಗ ಅದನ್ನು ಹಿಡಿಯಲು ಅಥವಾ ಸುತ್ತುವರಿಯಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸುವ ಬದಲು ಅರಣ್ಯ ಇಲಾಖೆಗೆ ಮಾಹಿತಿ ನೀಡಬೇಕು. ಪ್ರಾಣಿಯನ್ನು ನೋಡುವ ಕುತೂಹಲಕ್ಕಿಂತ ಅದರ ಸುರಕ್ಷತೆಯನ್ನು ಮುಖ್ಯವೆಂದು ಪರಿಗಣಿಸಬೇಕು. ಕಾಡಿನಲ್ಲಿರುವ ಜೀವಿಗಳು ನಮ್ಮ ಮನರಂಜನೆಗಾಗಿ ಇರುವ ವಸ್ತುಗಳಲ್ಲ ಎಂಬ ಅರಿವು ಪ್ರವಾಸಿಗರಲ್ಲಿ ಮೂಡಬೇಕು.
ಸ್ಥಳೀಯ ಸಮುದಾಯಗಳ ಸಹಭಾಗಿತ್ವವಿಲ್ಲದೆ ವನ್ಯಜೀವಿ ಸಂರಕ್ಷಣೆ ಶಾಶ್ವತವಾಗಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಕಾಡಿನ ಅಂಚಿನಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುವ ಜನರಿಗೆ ಅರಣ್ಯದ ಸ್ವಭಾವ, ಋತುಮಾನ, ನೀರಿನ ಮೂಲಗಳು ಮತ್ತು ಪ್ರಾಣಿಗಳ ಚಲನವಲನದ ಬಗ್ಗೆ ಅನುಭವದ ಜ್ಞಾನವಿರುತ್ತದೆ. ಆ ಜ್ಞಾನವನ್ನು ಗೌರವಿಸಿ ಸಂರಕ್ಷಣಾ ಯೋಜನೆಗಳಲ್ಲಿ ಜನರನ್ನು ಪಾಲುದಾರರನ್ನಾಗಿ ಮಾಡಬೇಕು. ಸಂರಕ್ಷಣೆ ಜನರ ಮೇಲೆ ಹೊರಿಸುವ ನಿಯಮವಾಗದೆ, ಜನರೊಂದಿಗೆ ಸೇರಿ ರೂಪಿಸುವ ಹೊಣೆಗಾರಿಕೆಯಾಗಬೇಕು.
ಅಭಿವೃದ್ಧಿ ಬೇಕು. ಆದರೆ ಅಭಿವೃದ್ಧಿಯ ಅರ್ಥ ಪ್ರಕೃತಿಯನ್ನು ಹಿಂದಕ್ಕೆ ತಳ್ಳುವುದಾಗಬಾರದು. ರಸ್ತೆ ಬೇಕು, ಆದರೆ ವನ್ಯಜೀವಿಗಳ ಸಂಚಾರದ ದಾರಿಯನ್ನೇ ಮುಚ್ಚುವ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಅಲ್ಲ. ಕೈಗಾರಿಕೆ ಬೇಕು, ಆದರೆ ನೀರು ಮತ್ತು ಮಣ್ಣಿನ ಜೀವಂತಿಕೆಯನ್ನು ನಾಶಮಾಡುವ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಅಲ್ಲ. ನಗರ ಬೆಳೆಯಬೇಕು, ಆದರೆ ಕೆರೆ, ಹಸಿರು ಪ್ರದೇಶ ಮತ್ತು ನೈಸರ್ಗಿಕ ವಾಸಸ್ಥಳಗಳನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ನುಂಗುವ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಅಲ್ಲ. ಪ್ರಕೃತಿಯ ಬೆಲೆಯನ್ನು ಲೆಕ್ಕಿಸದ ಅಭಿವೃದ್ಧಿ ಕೊನೆಗೆ ಮನುಷ್ಯನ ಬದುಕಿಗೇ ಬೆಲೆ ಕಟ್ಟುವ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ತರಬಹುದು.
ವನ್ಯಜೀವಿ ಸಪ್ತಾಹದ ನಿಜವಾದ ಯಶಸ್ಸು ಎಷ್ಟು ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಗಳು ನಡೆದವು ಎಂಬುದರಲ್ಲಿ ಇಲ್ಲ. ಆ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಗಳ ನಂತರ ಎಷ್ಟು ಜನರ ನಡೆ ಬದಲಾಯಿತು ಎಂಬುದರಲ್ಲಿ ಇದೆ. ಒಂದು ಮಗು ಮರವನ್ನು ಕಾಪಾಡಲು ಕಲಿತರೆ, ಒಂದು ಕುಟುಂಬ ಪ್ಲಾಸ್ಟಿಕ್ ಬಳಕೆಯನ್ನು ಕಡಿಮೆ ಮಾಡಿದರೆ, ಒಬ್ಬ ಪ್ರವಾಸಿಗ ಕಾಡಿನ ನಿಯಮವನ್ನು ಗೌರವಿಸಿದರೆ, ಒಬ್ಬ ನಾಗರಿಕ ಅಕ್ರಮ ವನ್ಯಜೀವಿ ವ್ಯಾಪಾರವನ್ನು ತಿರಸ್ಕರಿಸಿದರೆ, ಒಂದು ಗ್ರಾಮ ತನ್ನ ಕೆರೆಯನ್ನು ಮತ್ತು ಹಸಿರು ಪ್ರದೇಶವನ್ನು ಕಾಪಾಡಲು ಮುಂದಾದರೆ, ಆಗ ಸಪ್ತಾಹದ ಸಂದೇಶ ಬದುಕಿನಲ್ಲಿ ಮೂಡಿದಂತಾಗುತ್ತದೆ.
ವನ್ಯಜೀವಿ ಸಂರಕ್ಷಣೆ ಸರ್ಕಾರದ ಇಲಾಖೆಯೊಂದರ ಕೆಲಸವಲ್ಲ. ಅದು ಸಮಾಜದ ಒಟ್ಟಾರೆ ನೈತಿಕ ಹೊಣೆಗಾರಿಕೆ. ಕಾಡು ನಮಗೆ ಗಾಳಿ ನೀಡುತ್ತದೆ. ನದಿ ನೀರು ನೀಡುತ್ತದೆ. ಮಣ್ಣು ಆಹಾರ ನೀಡುತ್ತದೆ. ವನ್ಯಜೀವಿಗಳು ಈ ಪ್ರಕೃತಿ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯ ಸಮತೋಲನವನ್ನು ಕಾಪಾಡುವ ಸಹಜ ಪಹರೆಯಾಳುಗಳು. ಅವುಗಳ ಬದುಕಿಗೆ ಸ್ಥಳ ನೀಡುವುದು ಎಂದರೆ ನಮ್ಮದೇ ಬದುಕಿಗೆ ಭದ್ರತೆ ನೀಡುವುದು.
ಜೀವಜಾಲದ ಒಂದು ಕೊಂಡಿ ಕಳಚಿದಾಗ ಅದರ ನೋವು ತಕ್ಷಣ ಕಾಣಿಸಿಕೊಳ್ಳದೇ ಇರಬಹುದು. ಆದರೆ ಅದರ ಪರಿಣಾಮ ಕಾಲಕ್ರಮೇಣ ಪ್ರಕೃತಿಯ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಪದರದಲ್ಲೂ ವ್ಯಕ್ತವಾಗುತ್ತದೆ. ಆದ್ದರಿಂದ ವನ್ಯಜೀವಿಯನ್ನು ಉಳಿಸುವುದು ಕರುಣೆಯ ಕಾರ್ಯ ಮಾತ್ರವಲ್ಲ, ವಿವೇಕದ ಕರ್ತವ್ಯವೂ ಹೌದು.
ವನ್ಯಜೀವಿ ಸಪ್ತಾಹವು ಏಳು ದಿನಗಳ ಆಚರಣೆಯಾಗಿ ಮುಗಿಯಬಾರದು. ಅದು ವರ್ಷದ ಪ್ರತಿದಿನವೂ ಪ್ರಕೃತಿಯ ಬಗ್ಗೆ ಜವಾಬ್ದಾರಿಯಿಂದ ಬದುಕುವ ಸಂಕಲ್ಪವಾಗಬೇಕು. ಕಾಡಿನ ಜೀವ ಉಳಿದಾಗ ಮಾತ್ರ ಜೀವಜಾಲದ ಸಮತೋಲನ ಉಳಿಯುತ್ತದೆ. ಜೀವಜಾಲದ ಸಮತೋಲನ ಉಳಿದಾಗ ಮಾತ್ರ ಮನುಷ್ಯನ ನಾಳೆ ಸುರಕ್ಷಿತವಾಗುತ್ತದೆ.
ವನ್ಯಜೀವಿ ಉಳಿಸೋಣ. ಕಾಡು ಕಾಪಾಡೋಣ. ಜೀವಜಾಲದ ಕೊಂಡಿ ಕಳಚದಂತೆ ನಮ್ಮ ಬದುಕಿನ ದಿಕ್ಕನ್ನೇ ಬದಲಿಸೋಣ.
ಲೇಖನ: ಕೆ. ಎಸ್. ಪ್ರಮೋದ್ ಕುಮಾರ್, ಮೈಸೂರು ವಿಶ್ವವಿದ್ಯಾಲಯ, ಮೈಸೂರು.
