ಎಥೆನಾಲ್ ಕ್ರಾಂತಿ ಅಥವಾ ಆಹಾರ ಭದ್ರತೆಗೆ ಆತಂಕ? ಇಂಧನದ ಭವಿಷ್ಯ ಎಲ್ಲಿದೆ?
"ಎಥೆನಾಲ್ ಇಂಧನ ಸ್ವಾವಲಂಬನೆಗೆ ಆಶಾಕಿರಣವಾದರೂ, ಆಹಾರ ಭದ್ರತೆ, ಜಲ ಸಂಪನ್ಮೂಲ, ರೈತರ ಹಿತ ಮತ್ತು ಗ್ರಾಹಕರ ಹಿತದೊಂದಿಗೆ ಸಮತೋಲನ ಸಾಧಿಸಿದಾಗ ಮಾತ್ರ ಅದು ನಿಜವಾದ ಅಭಿವೃದ್ಧಿಯ ದಾರಿಯಾಗುತ್ತದೆ. ಅಭಿವೃದ್ಧಿಯ ಯಶಸ್ಸು ಪರ್ಯಾಯ ಇಂಧನವನ್ನು ಹೆಚ್ಚಿಸುವುದರಲ್ಲಿ ಅಲ್ಲ, ಜನಜೀವನ ಮತ್ತು ಪ್ರಕೃತಿಯ ಸಮತೋಲನವನ್ನು ಕಾಪಾಡುವುದರಲ್ಲಿದೆ."
ಇಂಧನದ ದೀಪ ಬೆಳಗಲಿ ವಿವೇಕದ ಬೆಳಕಲಿ
ಅನ್ನದ ಕಣ ಉಳಿಯಲಿ ಜೀವದ ನೆಲೆಯಲಿ.
ಅಭಿವೃದ್ಧಿಯ ಹೆಜ್ಜೆ ಸಾಗಲಿ ಸಮತೋಲನದಲಿ
ದೇಶದ ಭವಿಷ್ಯ ಅರಳಲಿ ಪ್ರಕೃತಿಯ ಮಡಿಲಲಿ.
ಆಹಾರವನ್ನು ಕಾಪಾಡುವ ಅಭಿವೃದ್ಧಿಯೇ ಶಾಶ್ವತ ಪ್ರಗತಿ, ಪ್ರಕೃತಿಯನ್ನು ಗೌರವಿಸುವ ಇಂಧನ ನೀತಿಯೇ ನಿಜವಾದ ಸ್ವಾವಲಂಬನೆ. ಆದುದರಿಂದ ಇಂಧನದ ಭವಿಷ್ಯವನ್ನು ಕೇವಲ ಪೆಟ್ರೋಲ್ ಮತ್ತು ಡೀಸೆಲ್ ನಿರ್ಧರಿಸುವ ಕಾಲ ಈಗ ಹಿಂದೆ ಸರಿಯುತ್ತಿದೆ. ಜಾಗತಿಕ ಮಟ್ಟದಲ್ಲಿ ಪರ್ಯಾಯ ಇಂಧನ ಗಳ ಹುಡುಕಾಟ ವೇಗ ಪಡೆದಿದ್ದು, ಎಥೆನಾಲ್ ಹೊಸ ಆಶಾಕಿರಣ ವಾಗಿ ಹೊರಹೊಮ್ಮಿದೆ. ಭಾರತವೂ ಇಂಧನ ಸ್ವಾವಲಂಬನೆ, ವಿದೇಶಿ ಕಚ್ಚಾತೈಲ ಆಮದು ಕಡಿಮೆ ಮಾಡುವುದು, ರೈತರ ಆದಾಯ ಹೆಚ್ಚಿಸುವುದು ಮತ್ತು ಪರಿಸರ ಸಂರಕ್ಷಣೆಯ ಉದ್ದೇಶಗಳೊಂದಿಗೆ ಎಥೆನಾಲ್ ಉತ್ಪಾದನೆ ಹಾಗೂ ಬಳಕೆಗೆ ಹೆಚ್ಚಿನ ಆದ್ಯತೆ ನೀಡುತ್ತಿದೆ. ಆದರೆ ಯಾವುದೇ ಹೊಸ ನೀತಿಯ ಯಶಸ್ಸು ಅದರ ಉದ್ದೇಶದಲ್ಲಲ್ಲ, ಅದರ ಪರಿಣಾಮದಲ್ಲಿದೆ. ಎಥೆನಾಲ್ ಇಂಧನವು ದೇಶಕ್ಕೆ ವರವಾಗುತ್ತದೆಯೇ ಅಥವಾ ಆಹಾರ ಭದ್ರತೆ, ಜಲ ಸಂಪನ್ಮೂಲ ಮತ್ತು ಕೃಷಿ ವ್ಯವಸ್ಥೆಗೆ ಹೊಸ ಸವಾಲಾಗುತ್ತದೆಯೇ ಎಂಬ ಪ್ರಶ್ನೆಯನ್ನು ವಿವೇಕದಿಂದ ಪರಿಶೀಲಿಸುವ ಸಮಯ ಬಂದಿದೆ.
ಎಥೆನಾಲ್ ಎನ್ನುವುದು ಕಬ್ಬು, ಜೋಳ, ಮುರಿದ ಅಕ್ಕಿ, ಕಸಾವಾ ಹಾಗೂ ಇತರ ಪಿಷ್ಟಯುಕ್ತ ಬೆಳೆಗಳಿಂದ ತಯಾರಾಗುವ ಜೈವಿಕ ಇಂಧನವಾಗಿದೆ. ಇದನ್ನು ಪೆಟ್ರೋಲ್ಗೆ ಮಿಶ್ರಣ ಮಾಡಿ ವಾಹನಗಳಲ್ಲಿ ಬಳಸಲಾಗುತ್ತದೆ. ಪಳೆಯುಳಿಕೆ ಇಂಧನಗಳ ಮೇಲಿನ ಅವಲಂಬನೆಯನ್ನು ಕಡಿಮೆ ಮಾಡುವ ಸಾಮರ್ಥ್ಯ ಇದಕ್ಕಿದೆ. ಕಾರ್ಬನ್ ಹೊರಸೂಸುವಿಕೆಯನ್ನು ತಗ್ಗಿಸುವ ಸಾಧ್ಯತೆಯೂ ಇರುವುದರಿಂದ ಅನೇಕ ರಾಷ್ಟ್ರಗಳು ಇದನ್ನು ಭವಿಷ್ಯದ ಇಂಧನವೆಂದು ಪರಿಗಣಿಸುತ್ತಿವೆ.
ಭಾರತದ ದೃಷ್ಟಿಯಿಂದ ನೋಡಿದರೆ ಎಥೆನಾಲ್ ಇಂಧನ ಭದ್ರತೆಗೆ ಹೊಸ ಅವಕಾಶವನ್ನು ತೆರೆದಿದೆ. ದೇಶವು ವರ್ಷಕ್ಕೆ ಅಪಾರ ಪ್ರಮಾಣದ ಕಚ್ಚಾತೈಲವನ್ನು ಆಮದು ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ. ಇದರಿಂದ ವಿದೇಶಿ ವಿನಿಮಯದ ಮೇಲೆ ಭಾರೀ ಹೊರೆ ಬೀಳುತ್ತದೆ. ಎಥೆನಾಲ್ ಬಳಕೆಯ ಪ್ರಮಾಣ ಹೆಚ್ಚಿದರೆ ಈ ಅವಲಂಬನೆಯನ್ನು ಭಾಗಶಃ ಕಡಿಮೆ ಮಾಡಬಹುದು. ದೇಶದ ಇಂಧನ ಭದ್ರತೆಗೆ ಇದು ಒಂದು ಮಹತ್ವದ ಹೆಜ್ಜೆಯಾಗಬಹುದು.
ಆದರೆ ಈ ಬೆಳವಣಿಗೆಯ ಮತ್ತೊಂದು ಮುಖವನ್ನು ನಿರ್ಲಕ್ಷಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಭಾರತದಲ್ಲಿ ಎಥೆನಾಲ್ ಉತ್ಪಾದನೆಯ ಪ್ರಮುಖ ಮೂಲ ಕಬ್ಬಾಗಿದೆ. ಕಬ್ಬು ಅತ್ಯಧಿಕ ನೀರನ್ನು ಬಳಸುವ ಬೆಳೆ. ಈಗಾಗಲೇ ಅನೇಕ ರಾಜ್ಯಗಳು ನೀರಿನ ಕೊರತೆಯನ್ನು ಎದುರಿಸುತ್ತಿರುವ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಕಬ್ಬಿನ ಬೆಳೆಯನ್ನು ಮತ್ತಷ್ಟು ಉತ್ತೇಜಿಸುವುದು ಜಲ ಸಂಪನ್ಮೂಲಗಳ ಮೇಲೆ ಹೆಚ್ಚುವರಿ ಒತ್ತಡವನ್ನು ಉಂಟುಮಾಡಬಹುದು. ಭೂಗರ್ಭ ಜಲಮಟ್ಟ ಕುಸಿಯುತ್ತಿರುವ ಪ್ರದೇಶಗಳಲ್ಲಿ ಇದರ ಪರಿಣಾಮ ಇನ್ನಷ್ಟು ಗಂಭೀರವಾಗುವ ಸಾಧ್ಯತೆಯಿದೆ.
ಇದಕ್ಕಿಂತಲೂ ಗಂಭೀರವಾದ ಪ್ರಶ್ನೆ ಆಹಾರ ಭದ್ರತೆಯದು. ಜೋಳ, ಅಕ್ಕಿ ಮತ್ತು ಇತರ ಧಾನ್ಯಗಳು ಮೊದಲು ಜನರ ಹೊಟ್ಟೆ ತುಂಬಬೇಕೋ ಅಥವಾ ವಾಹನಗಳ ಟ್ಯಾಂಕ್ ತುಂಬಬೇಕೋ ಎಂಬ ಪ್ರಶ್ನೆ ಸಮಾಜದ ಮುಂದೆ ನಿಂತಿದೆ. ಜನಸಂಖ್ಯೆ ನಿರಂತರವಾಗಿ ಹೆಚ್ಚುತ್ತಿರುವ ದೇಶದಲ್ಲಿ ಆಹಾರ ಉತ್ಪಾದನೆಗೆ ಆದ್ಯತೆ ನೀಡುವುದು ಅನಿವಾರ್ಯ. ಆಹಾರ ಧಾನ್ಯಗಳನ್ನು ಹೆಚ್ಚಿನ ಪ್ರಮಾಣದಲ್ಲಿ ಇಂಧನ ಉತ್ಪಾದನೆಗೆ ಬಳಸುವ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ನಿರ್ಮಾಣವಾದರೆ ಆಹಾರದ ಲಭ್ಯತೆ ಮತ್ತು ಬೆಲೆ ಎರಡರ ಮೇಲೂ ಪರಿಣಾಮ ಬೀಳಬಹುದು.
ರೈತರ ದೃಷ್ಟಿಯಿಂದ ಎಥೆನಾಲ್ ಹೊಸ ಮಾರುಕಟ್ಟೆಯನ್ನು ತೆರೆದಿದೆ ಎಂಬುದರಲ್ಲಿ ಸಂಶಯವಿಲ್ಲ. ಕಬ್ಬು ಮತ್ತು ಜೋಳ ಬೆಳೆಗಾರರಿಗೆ ಉತ್ತಮ ಬೆಲೆ ದೊರೆಯಬಹುದು. ಗ್ರಾಮೀಣ ಆರ್ಥಿಕತೆಗೆ ಹೊಸ ಚೈತನ್ಯ ಸಿಗಬಹುದು. ಎಥೆನಾಲ್ ಘಟಕಗಳಿಂದ ಉದ್ಯೋಗಾವಕಾಶಗಳೂ ಹೆಚ್ಚಬಹುದು. ಆದರೆ ಒಂದೇ ಬೆಳೆಗೆ ಅತಿಯಾದ ಪ್ರೋತ್ಸಾಹ ನೀಡಿದರೆ ಬೆಳೆ ವೈವಿಧ್ಯತೆ ಕುಗ್ಗುವ ಅಪಾಯವಿದೆ. ಮಣ್ಣಿನ ಫಲವತ್ತತೆ ಕಡಿಮೆಯಾಗ ಬಹುದು. ಕೃಷಿಯು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಮಾರುಕಟ್ಟೆಯ ಬೇಡಿಕೆಗೆ ಸೀಮಿತವಾದರೆ ರೈತರ ಭವಿಷ್ಯವೂ ಅನಿಶ್ಚಿತವಾಗಬಹುದು.
ಪರಿಸರದ ವಿಷಯದಲ್ಲಿಯೂ ಸಮತೋಲನದ ದೃಷ್ಟಿಕೋನ ಅಗತ್ಯ. ಎಥೆನಾಲ್ ಸುಟ್ಟಾಗ ಕಾರ್ಬನ್ ಹೊರಸೂಸುವಿಕೆ ಕಡಿಮೆಯಾಗಬಹುದು. ಆದರೆ ಅದರ ಉತ್ಪಾದನೆಗೆ ಅಗತ್ಯವಾಗುವ ನೀರು, ರಾಸಾಯನಿಕ ಗೊಬ್ಬರ, ವಿದ್ಯುತ್, ಸಂಸ್ಕರಣಾ ಘಟಕಗಳು ಮತ್ತು ಸಾರಿಗೆ ವ್ಯವಸ್ಥೆಗಳೂ ಪರಿಸರದ ಮೇಲೆ ತಮ್ಮದೇ ಆದ ಪರಿಣಾಮ ಬೀರುತ್ತವೆ. ಆದ್ದರಿಂದ ಎಥೆನಾಲ್ ಅನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣ ಹಸಿರು ಇಂಧನವೆಂದು ಕರೆಯುವುದಕ್ಕಿಂತ ಅದರ ಒಟ್ಟಾರೆ ಪರಿಸರ ಪರಿಣಾಮವನ್ನು ಪರಿಗಣಿಸುವುದು ಸೂಕ್ತ.
ದೇಶದಲ್ಲಿ ಈಗ ಇಪ್ಪತ್ತು ಶೇಕಡಾ ಎಥೆನಾಲ್ ಮತ್ತು ಎಂಬತ್ತು ಶೇಕಡಾ ಪೆಟ್ರೋಲ್ ಒಳಗೊಂಡ ಇಪ್ಪತ್ತು (ಇ೨೦)ಮಿಶ್ರಣದ ಬಳಕೆಗೆ ಹೆಚ್ಚಿನ ಒತ್ತು ನೀಡಲಾಗುತ್ತಿದೆ. ಹೊಸ ತಲೆಮಾರಿನ ವಾಹನಗಳನ್ನು ಇದಕ್ಕೆ ಹೊಂದುವಂತೆ ಅಭಿವೃದ್ಧಿಪಡಿಸಲಾಗುತ್ತಿದೆ. ಆದರೆ ಈಗಾಗಲೇ ರಸ್ತೆಗಳಲ್ಲಿ ಓಡುತ್ತಿರುವ ಲಕ್ಷಾಂತರ ವಾಹನಗಳು ಈ ಮಿಶ್ರಣವನ್ನು ದೀರ್ಘಕಾಲ ಸಮರ್ಥವಾಗಿ ಬಳಸಬಹುದೇ ಎಂಬ ಪ್ರಶ್ನೆ ಇನ್ನೂ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ನಿವಾರಣೆಯಾಗಿಲ್ಲ. ಕೆಲವು ವಾಹನಗಳಲ್ಲಿ ಇಂಧನ ಕೊಳವೆಗಳು, ರಬ್ಬರ್ ಭಾಗಗಳು ಮತ್ತು ಎಂಜಿನ್ನ ಕೆಲವು ಬಿಡಿಭಾಗಗಳ ಮೇಲೆ ಪರಿಣಾಮ ಉಂಟಾಗುವ ಸಾಧ್ಯತೆ ಇದೆ ಎಂದು ತಜ್ಞರು ಅಭಿಪ್ರಾಯಪಡುತ್ತಾರೆ.
ಮತ್ತೊಂದು ಪ್ರಮುಖ ವಿಚಾರ ಮೈಲೇಜ್. ಎಥೆನಾಲ್ನಲ್ಲಿ ಪೆಟ್ರೋಲಿಗಿಂತ ಕಡಿಮೆ ಶಕ್ತಿಯ ಸಾಂದ್ರತೆ ಇರುವುದರಿಂದ ಕೆಲವು ವಾಹನಗಳಲ್ಲಿ ಇಂಧನ ಬಳಕೆ ಹೆಚ್ಚಾಗಬಹುದು. ಲೀಟರ್ಗೆ ಬೆಲೆ ಕಡಿಮೆಯಾದರೂ ಹೆಚ್ಚು ಪ್ರಮಾಣದ ಇಂಧನ ಬಳಸಬೇಕಾದರೆ ಗ್ರಾಹಕರಿಗೆ ನಿರೀಕ್ಷಿತ ಉಳಿತಾಯ ದೊರೆಯದೇ ಹೋಗಬಹುದು. ಆದ್ದರಿಂದ ಇಂಧನ ನೀತಿಯನ್ನು ಪರಿಸರದ ದೃಷ್ಟಿಯಿಂದ ಮಾತ್ರವಲ್ಲ, ಬಳಕೆದಾರರ ಆರ್ಥಿಕ ಹಿತದ ದೃಷ್ಟಿಯಿಂದಲೂ ಪರಿಶೀಲಿಸಬೇಕು.
ಭಾರತದಂತಹ ಕೃಷಿ ಪ್ರಧಾನ ದೇಶದಲ್ಲಿ ಇಂಧನ ನೀತಿ, ಕೃಷಿ ನೀತಿ, ಜಲ ನೀತಿ ಮತ್ತು ಆಹಾರ ನೀತಿ ಪರಸ್ಪರ ಸಂಬಂಧ ಹೊಂದಿವೆ. ಒಂದು ಕ್ಷೇತ್ರದಲ್ಲಿ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುವ ನಿರ್ಧಾರ ಮತ್ತೊಂದು ಕ್ಷೇತ್ರದ ಮೇಲೆ ಪರಿಣಾಮ ಬೀರುತ್ತದೆ. ಆದ್ದರಿಂದ ಎಥೆನಾಲ್ ಯೋಜನೆಯನ್ನು ಪ್ರತ್ಯೇಕವಾಗಿ ನೋಡುವುದಕ್ಕಿಂತ ಸಮಗ್ರ ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಅಭಿವೃದ್ಧಿಯ ಭಾಗವಾಗಿ ಪರಿಗಣಿಸಬೇಕು.
ಜಾಗತಿಕ ಅನುಭವವೂ ಇದೇ ಪಾಠವನ್ನು ಹೇಳುತ್ತದೆ. ಕೆಲವು ದೇಶಗಳು ಎಥೆನಾಲ್ ಬಳಕೆಯಲ್ಲಿ ಗಮನಾರ್ಹ ಯಶಸ್ಸು ಸಾಧಿಸಿವೆ. ಆದರೆ ಕೆಲವು ರಾಷ್ಟ್ರಗಳಲ್ಲಿ ಆಹಾರ ಬೆಲೆ ಏರಿಕೆ, ಅರಣ್ಯ ನಾಶ ಮತ್ತು ನೀರಿನ ಕೊರತೆಯಂತಹ ಸಮಸ್ಯೆಗಳೂ ಕಂಡುಬಂದಿವೆ. ಹೀಗಾಗಿ ವಿದೇಶಿ ಮಾದರಿಗಳನ್ನು ಯಥಾವತ್ತಾಗಿ ಅನುಸರಿಸುವ ಬದಲು ಭಾರತದ ಭೌಗೋಳಿಕ, ಕೃಷಿ ಮತ್ತು ಸಾಮಾಜಿಕ ವಾಸ್ತವಿಕತೆಗೆ ಅನುಗುಣವಾದ ನೀತಿಗಳನ್ನು ರೂಪಿಸಬೇಕು.
ಇನ್ನೊಂದು ಆಶಾದಾಯಕ ದಿಕ್ಕು ಕೃಷಿ ತ್ಯಾಜ್ಯ, ಬೆಳೆ ಅವಶೇಷಗಳು ಮತ್ತು ಜೈವಿಕ ತ್ಯಾಜ್ಯದಿಂದ ಎಥೆನಾಲ್ ಉತ್ಪಾದಿಸುವ ತಂತ್ರಜ್ಞಾನವಾಗಿದೆ. ಈ ವಿಧಾನವನ್ನು ಹೆಚ್ಚು ಅಭಿವೃದ್ಧಿಪಡಿಸಿದರೆ ಆಹಾರ ಮತ್ತು ಇಂಧನದ ನಡುವಿನ ಸಂಘರ್ಷವನ್ನು ಗಣನೀಯವಾಗಿ ಕಡಿಮೆ ಮಾಡಬಹುದು. ಭವಿಷ್ಯದ ಸಂಶೋಧನೆ ಮತ್ತು ಹೂಡಿಕೆಗಳು ಈ ದಿಕ್ಕಿನತ್ತ ಸಾಗುವುದು ಹೆಚ್ಚು ಸಮಂಜಸ.
ಎಥೆನಾಲ್ ಕುರಿತು ನಡೆಯುತ್ತಿರುವ ಚರ್ಚೆಯಲ್ಲಿ ಅತಿಯಾದ ಹೊಗಳಿಕೆಯೂ ಬೇಡ, ಆಧಾರರಹಿತ ವಿರೋಧವೂ ಬೇಡ. ವೈಜ್ಞಾನಿಕ ಅಧ್ಯಯನ, ದೂರದೃಷ್ಟಿಯ ಯೋಜನೆ ಮತ್ತು ಜನಹಿತದ ದೃಷ್ಟಿಕೋನವೇ ಈ ನೀತಿಯ ಯಶಸ್ಸನ್ನು ನಿರ್ಧರಿಸಲಿದೆ. ಅಭಿವೃದ್ಧಿಯ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿ ಆಹಾರ ಭದ್ರತೆಯನ್ನು ದುರ್ಬಲಗೊಳಿಸುವುದು ಎಷ್ಟು ಅಪಾಯಕಾರಿ ಎಂದರೆ, ಪರಿಸರದ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲ ಪರ್ಯಾಯ ಇಂಧನಗಳನ್ನು ತಿರಸ್ಕರಿಸುವುದೂ ಅಷ್ಟೇ ಅವಿವೇಕ.
ದೇಶಕ್ಕೆ ಇಂಧನದಲ್ಲಿ ಸ್ವಾವಲಂಬನೆ ಅಗತ್ಯ. ಆದರೆ ಆಹಾರದಲ್ಲಿ ಸ್ವಾವಲಂಬ ನೆ ಅದಕ್ಕಿಂತಲೂ ಅಗತ್ಯ.ಎಥೆನಾಲ್ ದೇಶದ ಭವಿಷ್ಯದ ಇಂಧನವಾಗ ಬಹುದು.ಆದರೆ ಅದು ಆಹಾರ ಭದ್ರತೆ, ಜಲ ಸಂಪನ್ಮೂಲ, ರೈತರ ಹಿತ, ಪರಿಸರ ಸಂರಕ್ಷಣೆ ಮತ್ತು ಗ್ರಾಹಕರ ಆರ್ಥಿಕ ಹಿತದೊಂದಿಗೆ ಸಮತೋಲನ ಸಾಧಿಸಿದಾಗ ಮಾತ್ರ ನಿಜವಾದ ಅಭಿವೃದ್ಧಿಯ ಕ್ರಾಂತಿಯಾ ಗುತ್ತದೆ.ಇಂಧನದ ಬೆಳವಣಿಗೆಗೆ ವಿವೇಕ ದಾರಿದೀಪವಾಗಲಿ. ಆಹಾರದ ಭದ್ರತೆಗೆ ಆದ್ಯತೆಯೇ ರಾಷ್ಟ್ರದ ಶಾಶ್ವತ ಪ್ರಗತಿಯಾಗಲಿ.
ಲೇಖನ:ಕಾಶಿಗೌ, ಸಾಹಿತಿ, ನಿವೃತ್ತ ಪ್ರಾಂಶುಪಾಲರು, ಮೈಸೂರು.
