ಚಂದ್ರವಳ್ಳಿ ನ್ಯೂಸ್, ಬೆಂಗಳೂರು:
“ಮಹಿಳಾ ಮೀಸಲಾತಿ ಹಾಗೂ ಕ್ಷೇತ್ರ ವಿಂಗಡನೆ ವಿಧೇಯಕದ ಸೋಲು: ರಾಜಕೀಯ ನಾಟಕದ ನಡುವೆ ಜನಾಧಿಪತ್ಯದ ದಿಕ್ಕು ಎತ್ತ ಸಾಗುತ್ತಿದೆ.....?"
ಮೀಸಲಾತಿ ವಿಧೇಯಕದ ಸೋಲು—ಇದು ಸಾಮಾನ್ಯ ಶಾಸನಾತ್ಮಕ ವಿಫಲತೆ ಅಲ್ಲ. ಇದು ದೇಶದ ರಾಜಕೀಯ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯ ಒಳಗಿರುವ ನಿಜವಾದ ಚಲನವಲನಗಳನ್ನು ಬಯಲಿಗೆಳೆಯುವ ಘಟನೆ. ಒಂದು ಬಿಲ್ ಪಾಸ್ ಆಗಲಿಲ್ಲ ಅಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ; ಈ ಘಟನೆಯ ಮೂಲಕ ಆಡಳಿತ ಪಕ್ಷದ ಉದ್ದೇಶ, ವಿಪಕ್ಷದ ತಂತ್ರ, ಮತ್ತು ಜನರ ಭವಿಷ್ಯದ ಮೇಲೆ ಬೀರುವ ಪರಿಣಾಮ—ಈ ಮೂರೂ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಕಾಣಿಸಿಕೊಂಡಿವೆ.
ಮೊದಲ ಪ್ರಶ್ನೆ—ಸಂಖ್ಯಾಬಲ ಇಲ್ಲ ಎಂಬುದು ಗೊತ್ತಿದ್ದರೂ ಆಡಳಿತ ಪಕ್ಷ ಈ ಸಾಹಸಕ್ಕೆ ಕೈ ಹಾಕಿದ್ದು ಏಕೆ? ರಾಜಕೀಯದಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಹೆಜ್ಜೆಯೂ ಲೆಕ್ಕಾಚಾರದಿಂದಲೇ ಇರುತ್ತದೆ. ಬಿಲ್ ಪಾಸ್ ಆಗುತ್ತದೆಯೇ ಇಲ್ಲವೇ ಅನ್ನೋದಕ್ಕಿಂತ, ಅದನ್ನು ಮಂಡಿಸುವ ಮೂಲಕ ಯಾವ ಸಂದೇಶ ಹೋಗುತ್ತದೆ ಅನ್ನೋದು ಮುಖ್ಯ. ಆಡಳಿತ ಪಕ್ಷ ಇಲ್ಲಿ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಒಂದು ರಾಜಕೀಯ ಕಥನವನ್ನು ನಿರ್ಮಿಸಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದೆ: “ನಾವು ಬದಲಾವಣೆಗಾಗಿ ನಿಂತಿದ್ದೇವೆ, ಆದರೆ ವಿಪಕ್ಷ ತಡೆಹಿಡಿದಿದೆ.” ಇದು ಕೇವಲ ಸಂಸತ್ತಿನ ಒಳಗಿನ ಮಾತು ಅಲ್ಲ—ಇದು ಜನರ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಬೀಜ ಬಿತ್ತುವ ಪ್ರಯತ್ನ.
ಇದರಲ್ಲಿ ಒಂದು ಸೂಕ್ಷ್ಮ ರಾಜಕೀಯ ಲೆಕ್ಕಾಚಾರ ಇದೆ. ಮಹಿಳಾ ಮತದಾರರು, ಯುವಕರು, ಮತ್ತು ಹೊಸ ರಾಜಕೀಯ ಅವಕಾಶಕ್ಕಾಗಿ ಕಾಯುತ್ತಿರುವ ವರ್ಗ—ಇವರಲ್ಲಿ ಸಹಾನುಭೂತಿ ಹುಟ್ಟಿಸುವ ಪ್ರಯತ್ನ. “ನಾವು ನಿಮ್ಮ ಪರ ಹೋರಾಡಿದ್ದೇವೆ” ಎಂಬ ಭಾವನೆ ಮೂಡಿಸಿದರೆ, ಅದು ನೇರವಾಗಿ ಮತದಾನದಲ್ಲಿ ಪರಿವರ್ತನೆ ಆಗುವ ಸಾಧ್ಯತೆ ಇದೆ. ಹೀಗಾಗಿ, ಬಿಲ್ ಪಾಸ್ ಆಗದಿದ್ದರೂ ಸಹ ಆಡಳಿತ ಪಕ್ಷ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಸೋತಿಲ್ಲ; ಅದು ತನ್ನ ರಾಜಕೀಯ ಲಾಭದ ನೆಲೆಯನ್ನು ನಿರ್ಮಿಸಿದೆ.
ಇನ್ನೊಂದೆಡೆ, ವಿಪಕ್ಷದ ನಿಲುವು ತಾತ್ವಿಕವಾಗಿ ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿದೆ ಎಂದು ಅವರು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ. “ಸಂವಿಧಾನದ ಮೂಲತತ್ವಗಳಿಗೆ ಧಕ್ಕೆ ಬರುವುದನ್ನು ನಾವು ತಡೆಯುತ್ತೇವೆ” ಎಂಬ ಸಂದೇಶ. ಆದರೆ ಇಲ್ಲಿ ಪ್ರಶ್ನೆ ಏನು ಅಂದ್ರೆ—ಈ ನಿಲುವು ಜನರಿಗೆ ಹೇಗೆ ತಲುಪುತ್ತದೆ? ರಾಜಕೀಯದಲ್ಲಿ ಸತ್ಯಕ್ಕಿಂತ perception (ಗ್ರಹಿಕೆ) ಹೆಚ್ಚು ಪ್ರಭಾವಿ. ವಿಪಕ್ಷದ ನಿರ್ಧಾರವನ್ನು ಒಂದು ವರ್ಗ “ಸಂವಿಧಾನ ರಕ್ಷಣೆ” ಎಂದು ನೋಡಿದರೆ, ಇನ್ನೊಂದು ವರ್ಗ “ಮೀಸಲಾತಿ ವಿರೋಧ” ಎಂದು ನೋಡುವ ಸಾಧ್ಯತೆ ಇದೆ.
ಇದು ರಾಜಕೀಯದ ಕ್ರೂರ ಸತ್ಯ—ನೀವು ಏನು ಮಾಡಿದ್ದೀರಿ ಅನ್ನೋದಕ್ಕಿಂತ, ಜನರು ಅದನ್ನು ಹೇಗೆ ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ ಅನ್ನೋದೇ ಮುಖ್ಯ.
ಈ ಘಟನೆಯ ಮೂಲಕ ಇನ್ನೊಂದು ದೊಡ್ಡ ವಿಷಯ ಬಯಲಾಗುತ್ತದೆ—ಭಾರತೀಯ ರಾಜಕೀಯದಲ್ಲಿ ಬಿಲ್ಗಳು ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಕಾನೂನು ರೂಪಿಸುವ ಸಾಧನವಾಗಿರುವುದಕ್ಕಿಂತ, ರಾಜಕೀಯ ನಾಟಕದ ಉಪಕರಣಗಳಾಗುತ್ತವೆ. ಬಿಲ್ ಮಂಡನೆ, ಚರ್ಚೆ, ವಿರೋಧ—ಇವುಗಳೆಲ್ಲವೂ ಅಂತಿಮ ಫಲಿತಾಂಶಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚು ಜನರ ಮನಸ್ಸಿನ ಮೇಲೆ ಪರಿಣಾಮ ಬೀರುವ ಹಂತಗಳು.
ಆದರೆ ಈ ಎಲ್ಲಾ ರಾಜಕೀಯ ಆಟಗಳ ನಡುವೆ ನಿಜವಾದ ಪ್ರಶ್ನೆ—ಜನರಿಗೆ ಏನು ಸಿಕ್ಕಿತು? ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಮಹಿಳೆಯರಿಗೆ, ಹೊಸ ಮುಖಗಳಿಗೆ, ಮತ್ತು ರಾಜಕೀಯದಲ್ಲಿ ಪ್ರವೇಶಿಸಲು ಬಯಸುವ ಯುವ ನಾಯಕರಿಗೆ?
ನೀವು ಹೇಳಿದಂತೆ, ಕ್ಷೇತ್ರ ಪುನರ್ವಿಂಗಡಣೆ ಜೊತೆಗೆ ಮೀಸಲಾತಿ ಜಾರಿಯಾದರೆ, ಶಾಸಕ ಮತ್ತು ಲೋಕಸಭಾ ಸದಸ್ಯರ ಸಂಖ್ಯೆಯಲ್ಲಿ ಬದಲಾವಣೆ ಆಗುತ್ತಿತ್ತು. ಇದು ಹೊಸ ಮುಖಗಳಿಗೆ ದೊಡ್ಡ ಅವಕಾಶವಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ರಾಜಕೀಯದಲ್ಲಿ ವರ್ಷಗಳಿಂದ ನೆಲೆಯೂರಿರುವ ಕುಟುಂಬ ರಾಜಕಾರಣದ ಮಧ್ಯೆ ಹೊಸ ಧ್ವನಿಗಳಿಗೆ ಅವಕಾಶ ಸಿಗುತ್ತಿತ್ತು. ಆದರೆ ಈ ಅವಕಾಶ ಈಗ ತಾತ್ಕಾಲಿಕವಾಗಿ ನಿಂತಿದೆ.
ಇದು ಕೇವಲ ಒಂದು ವಿಧೇಯಕದ ಸೋಲು ಅಲ್ಲ—ಇದು ಒಂದು ತಲೆಮಾರಿನ ರಾಜಕೀಯ ಪ್ರವೇಶಕ್ಕೆ ಬಂದ ತಡೆ. ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಮಹಿಳೆಯರಿಗೆ, ಇದು ಮತ್ತೊಂದು ನಿರೀಕ್ಷೆಯ ವಿಳಂಬ. ದೇಶದಲ್ಲಿ ಮಹಿಳಾ ಸಬಲೀಕರಣದ ಬಗ್ಗೆ ಮಾತನಾಡುತ್ತಾ, ಪ್ರಾಯೋಗಿಕವಾಗಿ ಆ ಅವಕಾಶವನ್ನು ಮುಂದೂಡುವುದು—ಇದು ಒಂದು ವೈರುಧ್ಯ.
ಇಲ್ಲಿ ಎರಡೂ ಪಕ್ಷಗಳು ತಮ್ಮ ತಮ್ಮ ಲಾಭಗಳನ್ನು ಪಡೆದಿವೆ. ಆಡಳಿತ ಪಕ್ಷ ತನ್ನ “ಪ್ರಗತಿ ಪರ” ಚಿತ್ರಣವನ್ನು ಗಟ್ಟಿಗೊಳಿಸಿದೆ. ವಿಪಕ್ಷ ತನ್ನ “ಸಂವಿಧಾನ ರಕ್ಷಕ” ಪಾತ್ರವನ್ನು ಬಲಪಡಿಸಿದೆ. ಆದರೆ ಜನರ ದೃಷ್ಟಿಯಿಂದ ನೋಡಿದರೆ—ಇದು ಗೆಲುವು ಅಥವಾ ಸೋಲು ಅಲ್ಲ; ಇದು ಒಂದು ಅಸಂಪೂರ್ಣ ಅಧ್ಯಾಯ.
ಈ ಘಟನೆಯು ಭವಿಷ್ಯದ ರಾಜಕೀಯ ದಿಕ್ಕನ್ನು ಸೂಚಿಸುತ್ತದೆ. ಮುಂದಿನ ಚುನಾವಣೆಯಲ್ಲಿ ಈ ವಿಚಾರ ದೊಡ್ಡ ಚರ್ಚೆಯಾಗುವ ಸಾಧ್ಯತೆ ಇದೆ. ಆಡಳಿತ ಪಕ್ಷ “ನಾವು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದ್ದೇವೆ” ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತದೆ. ವಿಪಕ್ಷ “ನಾವು ತಡೆಯಬೇಕಾದುದನ್ನು ತಡೆದೇವೆ” ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ಮತದಾರರು ಕೇಳೋ ಪ್ರಶ್ನೆ ಬೇರೆ—“ನಮಗೆ ಕೊನೆಗೆ ಏನು ಸಿಕ್ಕಿತು?”
ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ, ಈ ಘಟನೆ ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ಪಾಠ ನೀಡುತ್ತದೆ. ಜನಾಧಿಪತ್ಯದಲ್ಲಿ ಕೇವಲ ಉದ್ದೇಶಗಳು ಸಾಕಾಗುವುದಿಲ್ಲ; ಫಲಿತಾಂಶ ಮುಖ್ಯ. ರಾಜಕೀಯ ಪಕ್ಷಗಳು ತಮ್ಮ ತಮ್ಮ ಕಥೆಗಳನ್ನು ಹೇಳಬಹುದು, ಆದರೆ ಜನರು ಈಗ ಹೆಚ್ಚು ಜಾಗೃತರಾಗಿದ್ದಾರೆ. ಅವರಿಗೆ ಮಾತುಗಳಿಗಿಂತ ಕ್ರಿಯೆಗಳು ಬೇಕು.
ನಗ್ನ ಸತ್ಯ ಏನೆಂದರೆ:
ಈ ಹೋರಾಟದಲ್ಲಿ ಯಾರೂ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಗೆದ್ದಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಅವಕಾಶಕ್ಕಾಗಿ ಕಾಯುತ್ತಿದ್ದ ಮಹಿಳೆಯರು, ಹೊಸ ನಾಯಕರು—ಇವರು ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ನಿರೀಕ್ಷೆಯಲ್ಲೇ ಉಳಿದಿದ್ದಾರೆ. ಇದೇ ಈ ಘಟನೆಯ ನಿಜವಾದ ಬೆಲೆ......
ಲೇಖನ: ಶ್ರೀನಿವಾಸ್ ಕೆ ಟಿ, ಬೆಂಗಳೂರು.
