ಚಂದ್ರವಳ್ಳಿ ನ್ಯೂಸ್, ಮೈಸೂರು:
ಬುದ್ಧಿ ಬೆಳೆಸುವುದೇಕೆ, ಬುದ್ಧಿವಂತಿಕೆಗೆ ಬದುಕಿನಲ್ಲಿ ಬೆಲೆ ಕೊಡಬಾರದೇ?...
ಬುದ್ಧಿ ಮಾಹಿತಿಯನ್ನು ಸಂಗ್ರಹಿಸುತ್ತದೆ. ವಿವೇಕ ಅದನ್ನು ಸರಿಯಾದ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಸರಿಯಾದ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಬಳಸುವುದನ್ನು ಕಲಿಸುತ್ತದೆ. ತಿಳಿದಿರುವುದಕ್ಕಿಂತ ತಿಳಿದದ್ದನ್ನು ಬದುಕಿನಲ್ಲಿ ಅಳವಡಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದೇ ನಿಜವಾದ ಜಾಣ್ಮೆ.
ಮನುಷ್ಯನಿಗೆ ಬುದ್ಧಿ ಇದೆ. ಅದಕ್ಕಾಗಿಯೇ ಚಂದ್ರನಲ್ಲಿಗೂ ಹೋಗಿದ್ದಾನೆ, ಸಮುದ್ರದ ಆಳಕ್ಕೂ ಇಳಿದಿದ್ದಾನೆ, ಆಕಾಶದ ಅಗಾಧತೆಯನ್ನೂ ಅಳೆಯುತ್ತಿದ್ದಾನೆ. ಆದರೆ ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಪ್ರಶ್ನೆ ಕೇಳಿದರೆ ಉತ್ತರಿಸಲು ಕಷ್ಟಪಡುತ್ತಾನೆ. ಇಷ್ಟೆಲ್ಲ ತಿಳಿದಿರುವ ಮನುಷ್ಯ ತನ್ನ ಕೋಪವನ್ನು ನಿಯಂತ್ರಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಏಕೆ ವಿಫಲನಾಗುತ್ತಾನೆ? ಜಗತ್ತಿಗೆ ಪಾಠ ಹೇಳುವವನು ತನ್ನ ಮನೆಯವರ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಲು ಏಕೆ ಹಿಂದೆ ಬೀಳುತ್ತಾನೆ? ಪುಸ್ತಕಗಳನ್ನು ಓದಿ ಜ್ಞಾನ ಸಂಪಾದಿಸುವ ನಾವು, ಬದುಕಿನ ಸರಳ ಪಾಠಗಳನ್ನು ಕಲಿಯಲು ಏಕೆ ಹಿಂಜರಿಯುತ್ತೇವೆ? ಬುದ್ಧಿ ಬೆಳೆದರೆ ಸಾಕೇ, ಅದಕ್ಕೆ ವಿವೇಕದ ಬೆಳಕು ಬೇಡವೇ?.
ಬುದ್ಧಿಯ ಬೆಳಕಿಗೆ ವಿವೇಕದ ದಾರಿಯಿರಲಿ,
ತಿಳಿದ ಮಾತಿಗೆ ನಡತೆಯ ಬೆಂಬಲವಿರಲಿ,
ಜ್ಞಾನದ ಎತ್ತರಕ್ಕೆ ವಿನಯದ ನೆಲೆಯಿರಲಿ,
ಬದುಕಿನ ಪ್ರತಿಹೆಜ್ಜೆಯೂ ಸಾರ್ಥಕವಾಗಿರಲಿ.
ಇಂದಿನ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಮಾಹಿತಿ ಕೊರತೆಯಿಲ್ಲ. ಕೈಯಲ್ಲಿರುವ ಮೊಬೈಲ್ ತೆರೆದರೆ ಜಗತ್ತಿನ ಜ್ಞಾನವೇ ಅಂಗೈಯಲ್ಲಿ ಸಿಗುತ್ತದೆ. ಯಾವ ಕಾಯಿಲೆಗೆ ಏನು ಮಾಡಬೇಕು, ಯಾವ ದೇಶದಲ್ಲಿ ಏನಾಗುತ್ತಿದೆ, ಯಾವ ವಿಷಯಕ್ಕೆ ಯಾವ ಪರಿಹಾರವಿದೆ ಎಂಬುದೆಲ್ಲ ಕ್ಷಣಾರ್ಧದಲ್ಲಿ ತಿಳಿಯುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ಮಾಹಿತಿ ಹೆಚ್ಚಾದಷ್ಟೂ ತಿಳಿವಳಿಕೆ ಹೆಚ್ಚಿದೆಯೇ? ತಿಳಿದಿದ್ದನ್ನೆಲ್ಲ ಸರಿಯಾದ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಬಳಸುವ ಸಾಮರ್ಥ್ಯ ಬೆಳೆದಿದೆಯೇ? ಸಾಮಾಜಿಕ ಜಾಲತಾಣಗಳಲ್ಲಿ ದೊಡ್ಡ ದೊಡ್ಡ ವಿಚಾರಗಳನ್ನು ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳುವವರು ಮನೆಯಲ್ಲಿಯೇ ಸಣ್ಣ ವಿಷಯಕ್ಕೆ ಜಗಳವಾಡುವುದನ್ನು ನೋಡುತ್ತೇವೆ. ಇದನ್ನು ಬುದ್ಧಿವಂತಿಕೆ ಎನ್ನಬೇಕೇ, ಅಥವಾ ತಿಳಿದದ್ದನ್ನು ಬದುಕಿನಲ್ಲಿ ಅಳವಡಿಸಿಕೊಳ್ಳದ ವೈರುಧ್ಯ ಎನ್ನಬೇಕೇ?.
ಅಮೆರಿಕದ ತತ್ವಜ್ಞಾನಿ ಮತ್ತು ಶಿಕ್ಷಣತಜ್ಞ ಜಾನ್ ಡ್ಯೂಯಿ ಅವರ ಚಿಂತನೆ ಇಲ್ಲಿ ನೆನಪಾಗುತ್ತದೆ. ಶಿಕ್ಷಣವೆಂದರೆ ಕೇವಲ ಮಾಹಿತಿಯನ್ನು ತುಂಬಿಕೊಳ್ಳುವುದಲ್ಲ, ಅನುಭವದ ಮೂಲಕ ಕಲಿಯುವುದು ಮತ್ತು ಬದುಕನ್ನು ಉತ್ತಮಗೊಳಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಎಂಬುದು ಅವರ ಶಿಕ್ಷಣದೃಷ್ಟಿಯ ಮುಖ್ಯ ಆಶಯ. ಅಂದರೆ ಓದಿದ ಪಾಠ ಪರೀಕ್ಷೆಯ ಉತ್ತರಪತ್ರಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರ ಕಾಣಿಸಿಕೊಳ್ಳಬಾರದು, ನಮ್ಮ ನಡವಳಿಕೆಯಲ್ಲಿಯೂ ಕಾಣಬೇಕು. ಸಹನೆ ಬಗ್ಗೆ ಓದಿದವನು ಸಹನೆಯನ್ನು ರೂಢಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು. ಪ್ರಾಮಾಣಿಕತೆಯ ಬಗ್ಗೆ ತಿಳಿದವನು ವ್ಯವಹಾರದಲ್ಲಿಯೂ ಪ್ರಾಮಾಣಿಕನಾಗಿರಬೇಕು. ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಕಲಿತ ವಿದ್ಯೆ ಕೇವಲ ಅಕ್ಷರಗಳ ಭಾರವಾಗುತ್ತದೆ.
ಒಂದು ಚಿಕ್ಕ ಪ್ರಸಂಗ ಗಮನಿಸಿ. ಅಂಗಡಿಯೊಂದರಲ್ಲಿ ಗ್ರಾಹಕನಿಗೆ ಕೊಡಬೇಕಾದ ಚಿಲ್ಲರೆ ಹಣವನ್ನು ಅಂಗಡಿಯವನು ತಪ್ಪಾಗಿ ಒಂದು ನೂರು ರೂಪಾಯಿ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಕೊಡುತ್ತಾನೆ. ಅದನ್ನು ಗಮನಿಸಿದ ಗ್ರಾಹಕ ಹಣವನ್ನು ಹಿಂದಿರುಗಿಸುತ್ತಾನೆ. ಅಂಗಡಿಯವನು ಆಶ್ಚರ್ಯದಿಂದ, “ನೀವು ಗಮನಿಸದಿದ್ದರೆ ನನಗೆ ಈ ವಿಷಯವೇ ಗೊತ್ತಾಗುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ” ಎನ್ನುತ್ತಾನೆ. ಅದಕ್ಕೆ ಗ್ರಾಹಕ, “ನಿಮಗೆ ಗೊತ್ತಾಗದಿದ್ದರೂ ನನಗೆ ಗೊತ್ತಿತ್ತು ಅಲ್ವಾ?” ಎಂದು ಉತ್ತರಿಸುತ್ತಾನೆ. ನೋಡಿ, ಎಷ್ಟು ಸರಳವಾದ ಮಾತು! ತಪ್ಪು ಮಾಡುವ ಅವಕಾಶವಿದ್ದರೂ ತಪ್ಪು ಮಾಡದಿರುವುದೇ ನಿಜವಾದ ಬುದ್ಧಿವಂತಿಕೆ. ಕಾನೂನಿನ ಭಯವಿಲ್ಲದಿದ್ದರೂ ಆತ್ಮಸಾಕ್ಷಿಯ ಭಯವಿರುವುದು ಮನುಷ್ಯನ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಗುಣವಲ್ಲವೇ?.
ಇನ್ನೊಂದು ಉದಾಹರಣೆ. ಮನೆಯೊಂದರಲ್ಲಿ ಇಬ್ಬರು ಸಹೋದರರು ಇದ್ದಾರೆ. ಒಬ್ಬನು ಪ್ರತಿಯೊಂದು ವಿಚಾರದಲ್ಲೂ ತನ್ನದೇ ಸರಿ ಎಂದು ವಾದಿಸುತ್ತಾನೆ. ಇನ್ನೊಬ್ಬನು ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ತನ್ನ ಅಭಿಪ್ರಾಯವನ್ನು ಬದಿಗಿಟ್ಟು ಹಿರಿಯರ ಮಾತನ್ನೂ ಕೇಳುತ್ತಾನೆ. ಮೊದಲನೆಯವನಿಗೆ ವಾದ ಮಾಡುವ ಬುದ್ಧಿ ಇರಬಹುದು. ಆದರೆ ಎರಡನೆಯವನಿಗೆ ಸಂಬಂಧ ಉಳಿಸುವ ವಿವೇಕವಿದೆ. ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಚರ್ಚೆಯಲ್ಲೂ ಗೆಲ್ಲುವುದೇ ಜಾಣ್ಮೆಯಲ್ಲ. ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಸಂಬಂಧ ಉಳಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಒಂದು ಹೆಜ್ಜೆ ಹಿಂದೆ ಸರಿಯುವುದೂ ದೊಡ್ಡ ಬುದ್ಧಿವಂತಿಕೆ. ಹೀಗಿರುವಾಗ ಗೆಲುವಿನ ಅಂಕಗಳನ್ನು ಮಾತ್ರ ಎಣಿಸುವುದೇಕೆ, ಬದುಕಿನಲ್ಲಿ ಉಳಿದ ಸಂಬಂಧಗಳನ್ನೂ ಎಣಿಸಬಾರದೇ?.
ಹಿರಿಯ ಸಾಹಿತಿ ಕಾಶಿಗೌರವರ ಮಾತೊಂದು ನೆನಪಿಗೆ ಬರುತ್ತದೆ: “ಬುದ್ಧಿ ದಾರಿಯನ್ನು ಹುಡುಕುತ್ತದೆ, ವಿವೇಕ ಆ ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಯಾರಿಗೂ ನೋವಾಗದಂತೆ ನಡೆಯುವುದನ್ನು ಕಲಿಸುತ್ತದೆ.” ಈ ಮಾತಿನ ಅರ್ಥವನ್ನು ನಮ್ಮ ದಿನನಿತ್ಯದ ಬದುಕಿನಲ್ಲಿ ಕಾಣಬಹುದು. ವಾಹನ ಚಲಾಯಿಸುವಾಗ ವೇಗವಾಗಿ ಹೋಗುವ ಸಾಮರ್ಥ್ಯವಿರುವುದು ಬುದ್ಧಿ. ಆದರೆ ಎದುರಿನವರ ಸುರಕ್ಷತೆಯನ್ನು ಗಮನಿಸಿ ವೇಗ ನಿಯಂತ್ರಿಸುವುದು ವಿವೇಕ. ಮಾತಿನಿಂದ ಮತ್ತೊಬ್ಬರನ್ನು ಮಣಿಸುವ ಶಕ್ತಿ ಬುದ್ಧಿ. ಆದರೆ ಅದೇ ಮಾತಿನಿಂದ ಮನಸ್ಸು ಗೆಲ್ಲುವ ಗುಣ ವಿವೇಕ. ಹೀಗಾಗಿ ಬುದ್ಧಿಯ ಬಳಕೆಗಿಂತ ಅದರ ಹಿಂದಿರುವ ಉದ್ದೇಶ ಮುಖ್ಯ.
ನಮ್ಮ ಶಿಕ್ಷಣ, ಉದ್ಯೋಗ, ವ್ಯಾಪಾರ, ಕುಟುಂಬ, ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಬದುಕು ಎಲ್ಲೆಡೆ ಈ ವ್ಯತ್ಯಾಸ ಗೋಚರಿಸುತ್ತದೆ. ಹೆಚ್ಚು ವಿದ್ಯಾವಂತನಾದವನು ಕಡಿಮೆ ವಿದ್ಯಾವಂತನನ್ನು ಕೀಳಾಗಿ ನೋಡಿದರೆ ಆ ವಿದ್ಯೆಗೆ ಏನು ಅರ್ಥ? ದೊಡ್ಡ ಹುದ್ದೆಯಲ್ಲಿರುವವನು ತನ್ನ ಕೆಳಗೆ ಕೆಲಸ ಮಾಡುವವರನ್ನು ಗೌರವಿಸದಿದ್ದರೆ ಆ ಸ್ಥಾನಮಾನಕ್ಕೆ ಏನು ಬೆಲೆ? ಹೆಚ್ಚು ಸಂಪಾದಿಸುವವನು ಸಮಾಜದ ಸಂಕಷ್ಟವನ್ನು ಅರಿಯದಿದ್ದರೆ ಆ ಸಂಪತ್ತಿನ ಉಪಯೋಗವೇನು? “ಕಲಿತವನು ಕಲ್ಲಾಗಬಾರದು, ಅರಿತವನು ಬೆಳಕಾಗಬೇಕು” ಎಂಬ ಗಾದೆಯ ಆಶಯವನ್ನು ಇಲ್ಲಿ ನೆನಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಬಹುದು. ಜ್ಞಾನ ಮನುಷ್ಯನನ್ನು ಎತ್ತರಕ್ಕೆ ಕರೆದೊಯ್ಯಬೇಕು, ಅಹಂಕಾರದ ಗೋಡೆಯೊಳಗೆ ಬಂಧಿಸಬಾರದು.

ಹಾಗಾದರೆ ಬುದ್ಧಿವಂತಿಕೆಗೆ ಬದುಕಿನಲ್ಲಿ ಬೆಲೆ ತರುವುದು ಹೇಗೆ? ಮೊದಲಿಗೆ ಕೇಳುವ ಗುಣ ಬೆಳೆಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು. ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ನಾನೇ ಬಲ್ಲೆ ಎಂಬ ಭಾವನೆ ಜ್ಞಾನಕ್ಕೆ ಅಡ್ಡಿಯಾಗುತ್ತದೆ. ಎರಡನೆಯದಾಗಿ, ನಿರ್ಧಾರ ಕೈಗೊಳ್ಳುವ ಮೊದಲು ಅದರ ಪರಿಣಾಮವನ್ನು ಯೋಚಿಸಬೇಕು. ಮೂರನೆಯದಾಗಿ, ತಪ್ಪು ತಿಳಿದಾಗ ತಿದ್ದಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು. ನಾಲ್ಕನೆಯದಾಗಿ, ನಮ್ಮ ಜ್ಞಾನದಿಂದ ಮತ್ತೊಬ್ಬರಿಗೆ ನೆರವಾಗಬೇಕು. ಐದನೆಯದಾಗಿ, ಭಿನ್ನಾಭಿಪ್ರಾಯವನ್ನು ದ್ವೇಷವಾಗಿ ಪರಿವರ್ತಿಸದೆ ಗೌರವದಿಂದ ಚರ್ಚಿಸುವ ಸಂಸ್ಕಾರ ಬೆಳೆಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು. ಇವು ದೊಡ್ಡ ಉಪದೇಶಗಳಲ್ಲ, ಪ್ರತಿದಿನ ಅನುಸರಿಸಬಹುದಾದ ಸರಳ ಬದುಕಿನ ಪಾಠಗಳು.
ಓದುಗರೇ, ಒಂದು ಕ್ಷಣ ಯೋಚಿಸಿ. ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಪದವಿ ಇದೆಯೇ ಎಂಬುದಕ್ಕಿಂತ ಪರಿಪಕ್ವತೆ ಇದೆಯೇ ಎಂಬುದು ಮುಖ್ಯವಲ್ಲವೇ? ಎಷ್ಟು ಪುಸ್ತಕ ಓದಿದ್ದೇವೆ ಎಂಬುದಕ್ಕಿಂತ ಓದಿದ ಪುಸ್ತಕದಿಂದ ಏನು ಕಲಿತಿದ್ದೇವೆ ಎಂಬುದು ಮುಖ್ಯವಲ್ಲವೇ? ಬುದ್ಧಿಯಿಂದ ಬದುಕನ್ನು ಕಟ್ಟಿಕೊಳ್ಳಬಹುದು. ಆದರೆ ವಿವೇಕದಿಂದ ಮಾತ್ರ ಬದುಕನ್ನು ಸುಂದರಗೊಳಿಸಬಹುದು. ತಿಳಿದಿರುವುದನ್ನು ಪ್ರದರ್ಶಿಸುವುದಕ್ಕಿಂತ ತಿಳಿದದ್ದನ್ನು ಆಚರಿಸುವ ಗುಣ ಬೆಳೆಸಿಕೊಳ್ಳೋಣ. ಏಕೆಂದರೆ ಬುದ್ಧಿ ಮನುಷ್ಯನಿಗೆ ಸಾಮರ್ಥ್ಯ ನೀಡುತ್ತದೆ, ವಿವೇಕ ಆ ಸಾಮರ್ಥ್ಯಕ್ಕೆ ಸಾರ್ಥಕತೆ ನೀಡುತ್ತದೆ.
ಹಿರಿಯ ಸಾಹಿತಿ ಕಾಶಿಗೌರವರ ಮಾತೊಂದು ಜ್ಞಾನದಿಂದ ಮಾತು ಬೆಳೆಯಲಿ, ವಿವೇಕದಿಂದ ನಡೆ ಬೆಳಗಲಿ. ಬುದ್ಧಿವಂತಿಕೆಯ ಗುರುತು ಎಷ್ಟು ತಿಳಿದಿದ್ದೇವೆ ಎಂಬುದಲ್ಲ, ತಿಳಿದದ್ದನ್ನು ಎಷ್ಟು ಸದುಪಯೋಗಪಡಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದೇವೆ ಎಂಬುದರಲ್ಲಿದೆ.ಬುದ್ಧಿ ಬದುಕಲು ಕಲಿಸಿದರೆ, ವಿವೇಕ ಬದುಕನ್ನು ಗೆಲ್ಲಲು ಕಲಿಸುತ್ತದೆ.
ಲೇಖನ-ಕಾಶಿಗೌ, ಲೇಖಕರು ಹಾಗೂ ಸಾಹಿತಿ, ಮೈಸೂರು.




