ಚಂದ್ರವಳ್ಳಿ ನ್ಯೂಸ್, ಮೈಸೂರು :
"ಕ್ರೀಡೆ ದೇಹಕ್ಕೆ ಚೈತನ್ಯ, ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಸ್ಥೈರ್ಯ ಮತ್ತು ಬದುಕಿಗೆ ಶಿಸ್ತು ನೀಡಲಿ, ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಪ್ರತಿಭೆಗೂ ಬೆಳೆಯಲು ಅವಕಾಶ ದೊರೆಯಲಿ. ಧ್ಯಾನಚಂದ್ ಅವರ ಪರಿಶ್ರಮದ ಜ್ಯೋತಿ ಯುವಮನಗಳಲ್ಲಿ ಬೆಳಗಿ, ಮೈದಾನದ ಬೆವರಿನಿಂದ ಭಾರತದ ಕ್ರೀಡಾ ಕನಸುಗಳು ಸಾಕಾರಗೊಳ್ಳಲಿ."
ಕ್ರೀಡೆ ಎಂದರೆ ಕೇವಲ ಮೈದಾನದಲ್ಲಿ ಗೆಲುವಿಗಾಗಿ ನಡೆಯುವ ಸ್ಪರ್ಧೆಯಲ್ಲ. ಅದು ಶಿಸ್ತು, ಪರಿಶ್ರಮ, ಏಕಾಗ್ರತೆ ಮತ್ತು ಸಮರ್ಪಣೆಯನ್ನು ಕಲಿಸುವ ಜೀವನಪಾಠ. ಈ ಸತ್ಯವನ್ನು ತಮ್ಮ ಬದುಕಿನ ಮೂಲಕ ತೋರಿಸಿದ ಮಹಾನ್ ಕ್ರೀಡಾಪಟು ಮೇಜರ್ ಧ್ಯಾನಚಂದ್.
1905ರ ಆಗಸ್ಟ್29ರಂದು ಅಲಹಾಬಾದ್ನಲ್ಲಿ ಜನಿಸಿದ ಅವರು ಮುಂದೆ ಭಾರತೀಯ ಹಾಕಿಯ ಅಪ್ರತಿಮ ತಾರೆಯಾಗಿ ಬೆಳೆದರು. ಬಾಲ್ಯದಿಂದಲೇ ದೊಡ್ಡ ಕ್ರೀಡಾ ಕನಸು ಕಂಡವರಲ್ಲದ ಅವರು ಭಾರತೀಯ ಸೇನೆಗೆ ಸೇರಿದ ನಂತರ ಹಾಕಿಯೊಂದಿಗೆ ಗಾಢವಾದ ನಂಟು ಬೆಳೆಸಿಕೊಂಡರು.
ಸೇನೆಯ ತಂಡದಲ್ಲಿ ಆಡುತ್ತಾ ನಿರಂತರ ಅಭ್ಯಾಸ ಮತ್ತು ಪರಿಶ್ರಮದ ಮೂಲಕ ತಮ್ಮ ಕೌಶಲ್ಯವನ್ನು ಬೆಳೆಸಿಕೊಂಡರು. ಅವರ ಕೈಯಲ್ಲಿನ ಹಾಕಿ ಸ್ಟಿಕ್ ಮತ್ತು ಚೆಂಡಿನ ನಡುವಿನ ಅದ್ಭುತ ಹೊಂದಾಣಿಕೆ ಪ್ರೇಕ್ಷಕರನ್ನು ಬೆರಗುಗೊಳಿಸುತ್ತಿತ್ತು.
ಧ್ಯಾನಚಂದ್ ಅವರ ಬದುಕಿನತ್ತ ಒಮ್ಮೆ ತಿರುಗಿ ನೋಡಿದರೆ ಕ್ರೀಡೆ ಎಂದರೆ ಏನು ಎಂಬುದಕ್ಕೆ ಒಂದು ಜೀವಂತ ಉತ್ತರ ಸಿಗುತ್ತದೆ. 1905ರ ಆಗಸ್ಟ್29ರಂದು ಅಲಹಾಬಾದ್ನಲ್ಲಿ ಜನಿಸಿದ ಧ್ಯಾನಚಂದ್ ಮುಂದೆ ಭಾರತೀಯ ಹಾಕಿಯ ಅಪ್ರತಿಮ ತಾರೆಯಾಗಿ ಬೆಳೆದರು. ಬಾಲ್ಯದಿಂದಲೇ ಅವರು ದೊಡ್ಡ ಕ್ರೀಡಾ ಕನಸು ಕಂಡವರಲ್ಲ. ಭಾರತೀಯ ಸೇನೆಗೆ ಸೇರಿದ ನಂತರ ಹಾಕಿಯೊಂದಿಗೆ ಅವರ ನಂಟು ಗಟ್ಟಿಯಾಯಿತು. ಸೇನೆಯ ತಂಡದಲ್ಲಿ ಆಡುತ್ತಾ ನಿರಂತರ ಅಭ್ಯಾಸದ ಮೂಲಕ ತಮ್ಮ ಕೌಶಲ್ಯವನ್ನು ಬೆಳೆಸಿಕೊಂಡರು. ಅವರ ಕೈಯಲ್ಲಿದ್ದ ಹಾಕಿ ಸ್ಟಿಕ್ ಮತ್ತು ಚೆಂಡಿನ ನಡುವಿನ ಹೊಂದಾಣಿಕೆ ಪ್ರೇಕ್ಷಕರನ್ನು ಬೆರಗುಗೊಳಿಸುತ್ತಿತ್ತು.
ಅವರ ಕ್ರೀಡಾ ಪಯಣ ಸಾಮಾನ್ಯ ಪ್ರತಿಭೆಯ ಪಯಣವಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. 1928ರ ಆಂಸ್ಟರ್ಡ್ಯಾಮ್ ಒಲಿಂಪಿಕ್ಸ್ನಲ್ಲಿ ಭಾರತ ಚಿನ್ನ ಗೆದ್ದಾಗ ಧ್ಯಾನಚಂದ್ ಅವರ ಪ್ರತಿಭೆ ವಿಶ್ವದ ಗಮನ ಸೆಳೆಯಿತು. 1932ರ ಲಾಸ್ಏಂಜಲೀಸ್ಒಲಿಂಪಿಕ್ಸ್ಮತ್ತು 1936ರ ಬರ್ಲಿನ್ಒಲಿಂಪಿಕ್ಸ್ನಲ್ಲಿಯೂ ಭಾರತ ಚಿನ್ನದ ಪದಕ ಗೆದ್ದಿತು. ಸತತ ಮೂರು ಒಲಿಂಪಿಕ್ಸ್ಗಳಲ್ಲಿ ಭಾರತದ ಚಿನ್ನದ ಸಾಧನೆಯ ಹಿಂದೆ ಧ್ಯಾನಚಂದ್ ಅವರ ಆಟದ ಕೊಡುಗೆ ಅಪಾರವಾಗಿತ್ತು. 1936ರ ಬರ್ಲಿನ್ಒಲಿಂಪಿಕ್ಸ್ನಲ್ಲಿ ಅವರು ಭಾರತ ತಂಡದ ನಾಯಕರಾಗಿದ್ದರು.
ಅವರ ಆಟವನ್ನು ನೋಡಿದವರು ಅವರ ಚೆಂಡಿನ ನಿಯಂತ್ರಣ, ವೇಗ ಮತ್ತು ತಂತ್ರಗಾರಿಕೆಯನ್ನು ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಮೆಚ್ಚಿಕೊಂಡಿದ್ದರು. ಅವರ ಹೆಸರಿನೊಂದಿಗೆ ‘ಹಾಕಿಯ ಮಾಂತ್ರಿಕ’ ಎಂಬ ಗೌರವ ಸೇರಿಕೊಂಡಿತು. ಆದರೆ ಅವರ ಮಹತ್ವ ಕೇವಲ ಗೋಲುಗಳ ಸಂಖ್ಯೆಯಲ್ಲಿ ಇರಲಿಲ್ಲ. ದೇಶಕ್ಕಾಗಿ ಆಡುವ ಶಿಸ್ತು, ನಿರಂತರ ಅಭ್ಯಾಸ, ತಂಡದ ಗೆಲುವಿಗೆ ನೀಡಿದ ಆದ್ಯತೆ ಮತ್ತು ಆಟದ ಮೇಲಿನ ಸಮರ್ಪಣೆ ಅವರ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವದ ನಿಜವಾದ ಅಳತೆ.
ಮೈದಾನದ ಮಣ್ಣಲಿ ಬೆವರು ಸುರಿಯಲಿ
ಗೆಲುವಿನ ಕನಸಿಗೆ ರೆಕ್ಕೆ ಮೂಡಲಿ
ಸೋಲಿನ ಪಾಠದಿ ಶಕ್ತಿ ಬೆಳೆಯಲಿ
ಕ್ರೀಡಾ ಭಾರತವು ಮುನ್ನಡೆದಲಿ
ಕ್ರೀಡಾ ಇತಿಹಾಸಕಾರರು ಧ್ಯಾನಚಂದ್ ಅವರ ಸಾಧನೆಯನ್ನು ವಿವರಿಸುವಾಗ ಅವರ ಕಾಲದ ಸೌಲಭ್ಯಗಳನ್ನು ಗಮನಿಸಬೇಕು ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ. ಇಂದಿನಂತೆ ಆಧುನಿಕ ತರಬೇತಿ ಕೇಂದ್ರಗಳು, ವೈಜ್ಞಾನಿಕ ದೈಹಿಕ ತರಬೇತಿ, ತಂತ್ರಜ್ಞಾನಾಧಾರಿತ ವಿಶ್ಲೇಷಣೆ ಮತ್ತು ವ್ಯಾಪಕ ಕ್ರೀಡಾ ಮೂಲಸೌಕರ್ಯ ಅವರ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಆದರೂ ಅವರು ವಿಶ್ವದ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಹಾಕಿ ಆಟಗಾರರಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬರಾದರು. ಹೀಗಾಗಿ ಅವರ ಜೀವನ ಇಂದಿನ ಯುವಕರಿಗೆ ಒಂದು ಸರಳ ಸಂದೇಶ ನೀಡುತ್ತದೆ. ಸೌಲಭ್ಯಗಳು ಸಾಧನೆಗೆ ಸಹಾಯ ಮಾಡಬಹುದು. ಆದರೆ ಸಾಧನೆಯ ಮೊದಲ ಹೆಜ್ಜೆ ಪರಿಶ್ರಮ ಮತ್ತು ಶಿಸ್ತೇ.
ಭಾರತೀಯ ಕ್ರೀಡಾ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಧ್ಯಾನಚಂದ್ ಅವರ ಸ್ಥಾನವನ್ನು ಹಿರಿಯ ಕ್ರೀಡಾ ವಿಶ್ಲೇಷಕರು ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಕೇವಲ ಹಾಕಿ ಆಟಗಾರನ ಸ್ಥಾನವೆಂದು ನೋಡುವುದಿಲ್ಲ. ಅವರ ಪ್ರಕಾರ ಧ್ಯಾನಚಂದ್ ಭಾರತೀಯ ಕ್ರೀಡಾ ಆತ್ಮವಿಶ್ವಾಸದ ಆರಂಭಿಕ ಸಂಕೇತಗಳಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬರು. ಭಾರತವು ವಿಶ್ವದ ಕ್ರೀಡಾ ವೇದಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಗೆಲ್ಲಬಲ್ಲದು ಎಂಬ ನಂಬಿಕೆಯನ್ನು ಅವರಂತಹ ಸಾಧಕರು ಬಲಪಡಿಸಿದರು. ಅವರ ಜೀವನವನ್ನು ಗಮನಿಸಿದರೆ ಪ್ರತಿಭೆಯನ್ನು ಬೆಳೆಸಲು ನಿರಂತರ ಅಭ್ಯಾಸ, ಉತ್ತಮ ತರಬೇತಿ ಮತ್ತು ದೇಶದ ಪರವಾಗಿ ಆಡುವ ಹೆಮ್ಮೆ ಎಷ್ಟು ಮುಖ್ಯವೆಂಬುದು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗುತ್ತದೆ.
ಇಂದಿನ ಭಾರತದಲ್ಲಿ ಕ್ರೀಡೆಯ ವ್ಯಾಪ್ತಿ ಬಹಳ ವಿಸ್ತರಿಸಿದೆ. ಹಾಕಿಯ ಜೊತೆಗೆ ಕ್ರಿಕೆಟ್, ಫುಟ್ಬಾಲ್, ಕಬಡ್ಡಿ, ಖೋಖೋ, ಕುಸ್ತಿ, ಬ್ಯಾಡ್ಮಿಂಟನ್, ಟೆನಿಸ್, ಟೇಬಲ್ಟೆನಿಸ್, ಅಥ್ಲೆಟಿಕ್ಸ್, ಬಾಕ್ಸಿಂಗ್, ಶೂಟಿಂಗ್, ಬಿಲ್ಲುಗಾರಿಕೆ, ವೇಟ್ಲಿಫ್ಟಿಂಗ್, ಈಜು, ಜಿಮ್ನಾಸ್ಟಿಕ್ಸ್, ಸೈಕ್ಲಿಂಗ್, ವಾಲಿಬಾಲ್, ಬಾಸ್ಕೆಟ್ಬಾಲ್ ಮತ್ತು ಚದುರಂಗ ಸೇರಿದಂತೆ ಅನೇಕ ಕ್ರೀಡೆಗಳು ಯುವಜನರನ್ನು ಆಕರ್ಷಿಸುತ್ತಿವೆ. ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಕ್ರೀಡೆಯೂ ತನ್ನದೇ ಆದ ದೈಹಿಕ ಮತ್ತು ಮಾನಸಿಕ ಸಾಮರ್ಥ್ಯವನ್ನು ಬೇಡುತ್ತದೆ. ಓಟ ಸಹನೆಯನ್ನು ಬೆಳೆಸಿದರೆ, ಕುಸ್ತಿ ದೈಹಿಕ ಬಲ ಮತ್ತು ತಾಳ್ಮೆಯನ್ನು ಕಲಿಸುತ್ತದೆ. ಬಿಲ್ಲುಗಾರಿಕೆ ಏಕಾಗ್ರತೆಯನ್ನು ಗಟ್ಟಿಗೊಳಿಸುತ್ತದೆ. ಚದುರಂಗ ಚಿಂತನೆ ಮತ್ತು ತಂತ್ರಗಾರಿಕೆಯನ್ನು ಬೆಳೆಸುತ್ತದೆ. ತಂಡದ ಕ್ರೀಡೆಗಳು ಸಹಕಾರ ಮತ್ತು ನಾಯಕತ್ವವನ್ನು ಕಲಿಸುತ್ತವೆ.
ಆದರೆ ಒಂದು ಪ್ರಶ್ನೆ ನಮ್ಮ ಮುಂದೆ ನಿಂತಿದೆ. ಇಷ್ಟೊಂದು ಪ್ರತಿಭೆ ಮತ್ತು ವೈವಿಧ್ಯತೆಯ ನಡುವೆ ನಮ್ಮ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಮಗುವಿಗೂ ಕ್ರೀಡೆಯ ಅವಕಾಶ ಸಿಗುತ್ತಿದೆಯೇ? ಉತ್ತರ ಇನ್ನೂ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಹೌದು ಎನ್ನುವಂತಿಲ್ಲ. ನಗರ ಪ್ರದೇಶಗಳಲ್ಲಿ ಸೌಲಭ್ಯಗಳು ಹೆಚ್ಚಾಗುತ್ತಿದ್ದರೂ ಗ್ರಾಮೀಣ ಪ್ರದೇಶಗಳ ಅನೇಕ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಉತ್ತಮ ಮೈದಾನ, ತರಬೇತುದಾರರು, ಕ್ರೀಡಾ ಉಪಕರಣಗಳು ಮತ್ತು ಸ್ಪರ್ಧೆಗಳಿಗೆ ತೆರಳುವ ಅವಕಾಶಗಳು ಕಡಿಮೆಯಾಗಿವೆ. ಪ್ರತಿಭೆ ಇದೆ. ಆದರೆ ಪ್ರತಿಭೆಗೆ ದಾರಿ ಬೇಕಾಗಿದೆ.
ಕ್ರೀಡಾ ತಜ್ಞರು ಪದೇಪದೇ ಒತ್ತಿ ಹೇಳುವ ಒಂದು ವಿಚಾರವೆಂದರೆ ಪ್ರತಿಭೆಯನ್ನು ಬಾಲ್ಯದಲ್ಲಿಯೇ ಗುರುತಿಸುವ ಅಗತ್ಯ. ಒಂದು ಮಗು ಯಾವ ಕ್ರೀಡೆಯಲ್ಲಿ ಸಹಜ ಆಸಕ್ತಿ ಮತ್ತು ಸಾಮರ್ಥ್ಯ ಹೊಂದಿದೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಶಿಕ್ಷಕರು ಹಾಗೂ ತರಬೇತುದಾರರು ಗಮನಿಸಬೇಕು. ಕ್ರೀಡಾ ವಿಜ್ಞಾನ ತಜ್ಞರ ಅಭಿಪ್ರಾಯದಲ್ಲಿ ಉತ್ತಮ ಆಟಗಾರನನ್ನು ರೂಪಿಸುವಲ್ಲಿ ಕೇವಲ ಅಭ್ಯಾಸ ಸಾಕಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಸಮತೋಲಿತ ಆಹಾರ, ವಿಶ್ರಾಂತಿ, ದೈಹಿಕ ಕ್ಷಮತೆ, ಗಾಯ ನಿರ್ವಹಣೆ ಮತ್ತು ಮಾನಸಿಕ ದೃಢತೆಯೂ ಸಮಾನವಾಗಿ ಮುಖ್ಯ. ಈ ಎಲ್ಲ ಅಂಶಗಳು ಒಂದಾಗಿ ಬಂದಾಗ ಮಾತ್ರ ಪ್ರತಿಭೆ ದೀರ್ಘಕಾಲದ ಸಾಧನೆಯಾಗಿ ರೂಪುಗೊಳ್ಳುತ್ತದೆ.
ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಕ್ರೀಡೆಯಿಂದ ದೂರವಿಡುವ ಇನ್ನೊಂದು ಕಾರಣ ಅಂಕಗಳ ಮೇಲಿನ ಅತಿಯಾದ ಒತ್ತಡ. ಕ್ರೀಡೆ ಓದಿಗೆ ಅಡ್ಡಿ ಎಂಬ ಹಳೆಯ ಕಲ್ಪನೆ ಇನ್ನೂ ಕೆಲವು ಕುಟುಂಬಗಳಲ್ಲಿ ಇದೆ. ಆದರೆ ಶಿಕ್ಷಣ ಮತ್ತು ಕ್ರೀಡೆ ಪರಸ್ಪರ ವಿರೋಧಿಗಳಲ್ಲ. ಕ್ರೀಡೆ ಮಗುವಿಗೆ ಸಮಯಪಾಲನೆ ಕಲಿಸುತ್ತದೆ. ಸೋಲನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸುವ ಧೈರ್ಯ ನೀಡುತ್ತದೆ. ಗೆಲುವಿನಲ್ಲಿ ವಿನಯ ಕಲಿಸುತ್ತದೆ. ತಂಡದೊಂದಿಗೆ ಕೆಲಸ ಮಾಡುವ ಗುಣ ಬೆಳೆಸುತ್ತದೆ. ಹೀಗಾಗಿ ಮೈದಾನವೂ ಒಂದು ತರಗತಿಯೇ. ಅಲ್ಲಿ ಪುಸ್ತಕದ ಪುಟಗಳಿಗಿಂತ ಬದುಕಿನ ಅನುಭವವೇ ಪಾಠವಾಗುತ್ತದೆ.
ಕ್ರೀಡಾ ಮನೋವಿಜ್ಞಾನ ತಜ್ಞರ ಅಭಿಪ್ರಾಯದಲ್ಲಿ ಆಟಗಾರನ ದೇಹದಷ್ಟೇ ಮನಸ್ಸಿನ ತರಬೇತಿಯೂ ಮುಖ್ಯ. ಸ್ಪರ್ಧೆಯ ಒತ್ತಡವನ್ನು ನಿಭಾಯಿಸುವುದು, ಸೋಲಿನ ನಂತರ ಆತ್ಮವಿಶ್ವಾಸ ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳದಿರುವುದು ಮತ್ತು ನಿರ್ಣಾಯಕ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ಏಕಾಗ್ರತೆ ಉಳಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದು ದೊಡ್ಡ ಕ್ರೀಡಾಪಟುವಿನ ಗುಣ. ಆದ್ದರಿಂದ ನಮ್ಮ ಕ್ರೀಡಾ ತರಬೇತಿಯಲ್ಲಿ ಮಾನಸಿಕ ಸಿದ್ಧತೆಗೂ ಹೆಚ್ಚಿನ ಸ್ಥಾನ ದೊರೆಯಬೇಕಾಗಿದೆ.
ಮತ್ತೊಂದು ಕಡೆ ಹೆಣ್ಣುಮಕ್ಕಳ ಕ್ರೀಡೆಗೂ ಹೆಚ್ಚಿನ ಪ್ರೋತ್ಸಾಹ ಅಗತ್ಯ. ಅನೇಕ ಪ್ರತಿಭಾವಂತ ಬಾಲಕಿಯರು ಕುಟುಂಬದ ಹಿಂಜರಿಕೆ, ಸುರಕ್ಷತೆ, ಪ್ರಯಾಣ ಮತ್ತು ಮೂಲಸೌಕರ್ಯದ ಸಮಸ್ಯೆಗಳಿಂದ ಹಿಂದೆ ಸರಿಯುತ್ತಾರೆ. ಸುರಕ್ಷಿತ ತರಬೇತಿ ವಾತಾವರಣ, ಸೂಕ್ತ ಸೌಲಭ್ಯ ಮತ್ತು ಕುಟುಂಬದ ಬೆಂಬಲ ದೊರೆತರೆ ಅವರ ಪ್ರತಿಭೆಯೂ ದೇಶದ ಹೆಮ್ಮೆಯಾಗಬಹುದು.
ಕ್ರೀಡಾ ದಿನದಂದು ಕೇವಲ ದೊಡ್ಡ ನಗರಗಳ ಕ್ರೀಡಾ ಸಾಧನೆಗಳನ್ನು ನೆನಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದಕ್ಕಿಂತ ಹಳ್ಳಿಯ ಮೈದಾನವನ್ನೂ ನೆನಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು. ಮಣ್ಣಿನ ಮೈದಾನದಲ್ಲಿ ಬೆತ್ತಲೆ ಕಾಲಿನಲ್ಲಿ ಓಡುವ ಬಾಲಕನಲ್ಲೂ ಒಬ್ಬ ಭವಿಷ್ಯದ ಚಾಂಪಿಯನ್ ಅಡಗಿರಬಹುದು. ಅವನಿಗೆ ಬೇಕಾಗಿರುವುದು ದೊಡ್ಡ ಕನಸಿಗಿಂತ ಮೊದಲು ಒಂದು ಅವಕಾಶ. ಆ ಅವಕಾಶವನ್ನು ಕಲ್ಪಿಸುವುದು ಸರ್ಕಾರದಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ, ಶಾಲೆ, ಕುಟುಂಬ ಮತ್ತು ಸಮಾಜದ ಜವಾಬ್ದಾರಿಯೂ ಹೌದು.
ಇದಕ್ಕಾಗಿ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಶಾಲೆಯಲ್ಲೂ ನಿಯಮಿತ ಕ್ರೀಡಾ ಅವಧಿ ಇರಬೇಕು. ಗ್ರಾಮೀಣ ಪ್ರದೇಶಗಳಲ್ಲಿ ಉತ್ತಮ ಗುಣಮಟ್ಟದ ಮೈದಾನಗಳನ್ನು ಅಭಿವೃದ್ಧಿಪಡಿಸಬೇಕು. ತಾಲೂಕು ಮತ್ತು ಜಿಲ್ಲಾ ಮಟ್ಟದಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿಭಾ ಶೋಧನಾ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಗಳನ್ನು ನಿರಂತರವಾಗಿ ನಡೆಸಬೇಕು. ಪ್ರತಿಭೆ ಗುರುತಾದ ನಂತರ ಅವರಿಗೆ ತರಬೇತಿ ಮತ್ತು ಆರ್ಥಿಕ ನೆರವು ದೊರೆಯುವ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಬಲಪಡಿಸಬೇಕು. ಕ್ರೀಡಾ ಉಪಕರಣಗಳು ಎಲ್ಲ ಮಕ್ಕಳಿಗೂ ಕೈಗೆಟುಕುವಂತಾಗಬೇಕು. ಕ್ರೀಡಾಪಟುಗಳ ಶಿಕ್ಷಣಕ್ಕೂ ಸಮಾನ ಮಹತ್ವ ನೀಡಬೇಕು. ಕ್ರೀಡೆಯಲ್ಲಿ ಮುಂದುವರಿಯಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗದ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿಯೂ ಅವರ ಭವಿಷ್ಯ ಭದ್ರವಾಗಿರಬೇಕು.
ಪೋಷಕರೂ ತಮ್ಮ ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಕೇವಲ ಅಂಕಗಳ ಯಂತ್ರಗಳಾಗಿ ನೋಡಬಾರದು. ಮಗುವಿನ ಆಸಕ್ತಿ ಯಾವ ಕ್ಷೇತ್ರದಲ್ಲಿದೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಅರಿತುಕೊಳ್ಳಬೇಕು. ಗೆಲ್ಲಲೇಬೇಕು ಎಂಬ ಒತ್ತಡಕ್ಕಿಂತ ಉತ್ತಮವಾಗಿ ಆಡಬೇಕು ಎಂಬ ಪ್ರೇರಣೆ ನೀಡಬೇಕು. ಸೋತಾಗ ಗದರಿಸುವ ಬದಲು ಮತ್ತೆ ಪ್ರಯತ್ನಿಸಲು ಧೈರ್ಯ ತುಂಬಬೇಕು. ಕ್ರೀಡಾ ತಜ್ಞರು ಹೇಳುವಂತೆ, ಪೋಷಕರ ಪ್ರೋತ್ಸಾಹವು ಯುವ ಆಟಗಾರನ ಆತ್ಮವಿಶ್ವಾಸವನ್ನು ಕಟ್ಟುವ ಪ್ರಮುಖ ಶಕ್ತಿಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದಾಗಿದೆ.
ಕ್ರೀಡಾ ದಿನದ ನಿಜವಾದ ಅರ್ಥ ಇಲ್ಲಿಯೇ ಇದೆ. ಧ್ಯಾನಚಂದ್ ಅವರನ್ನು ಸ್ಮರಿಸುವುದು ಎಂದರೆ ಅವರ ಹೆಸರನ್ನು ಮಾತ್ರ ನೆನಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದಲ್ಲ. ಅವರ ಪರಿಶ್ರಮವನ್ನು ನಮ್ಮ ಮಕ್ಕಳ ಬದುಕಿನಲ್ಲಿ ಪರಿಚಯಿಸುವುದು. ಅವರ ಶಿಸ್ತನ್ನು ಕ್ರೀಡಾ ಸಂಸ್ಕೃತಿಯಲ್ಲಿ ಬೆಳೆಸುವುದು. ಅವರ ದೇಶಭಕ್ತಿಯನ್ನು ಕ್ರೀಡಾಸ್ಫೂರ್ತಿಯಲ್ಲಿ ರೂಪಿಸುವುದು.
1956ರಲ್ಲಿ ಪದ್ಮಭೂಷಣ ಗೌರವ ಪಡೆದ ಧ್ಯಾನಚಂದ್ ಅವರ ಬದುಕು ಭಾರತೀಯ ಕ್ರೀಡೆಯ ಅಮೂಲ್ಯ ಪರಂಪರೆ. ಅವರು 1979ರಲ್ಲಿ ನಿಧನರಾದರೂ ಅವರ ಹೆಸರು ಭಾರತೀಯ ಹಾಕಿಯ ಇತಿಹಾಸದಲ್ಲಿ ಇನ್ನೂ ಜೀವಂತವಾಗಿದೆ. ಅವರ ಜನ್ಮದಿನವನ್ನು ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಕ್ರೀಡಾ ದಿನವಾಗಿ ಆಚರಿಸುವುದು ಆ ಪರಂಪರೆಯನ್ನು ಮುಂದಿನ ಪೀಳಿಗೆಗೆ ಕೊಂಡೊಯ್ಯುವ ಒಂದು ಅವಕಾಶ.
ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಕ್ರೀಡಾ ದಿನವು ನಮಗೆ ಒಂದು ಪ್ರಶ್ನೆಯನ್ನು ಕೇಳುತ್ತದೆ. ನಾವು ಎಷ್ಟು ಚಾಂಪಿಯನ್ಗಳನ್ನು ಬಯಸುತ್ತೇವೆ ಎಂಬುದಕ್ಕಿಂತ, ಎಷ್ಟು ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಮೈದಾನ ತಲುಪುವ ಅವಕಾಶ ನೀಡಲು ಸಿದ್ಧರಿದ್ದೇವೆ? ಪದಕ ಗೆದ್ದವರನ್ನು ಗೌರವಿಸುವುದು ಸುಲಭ. ಪದಕ ಗೆಲ್ಲುವ ಮೊದಲು ವರ್ಷಗಳ ಕಾಲ ಬೆವರು ಸುರಿಸುವ ಮಗುವಿನ ಕೈ ಹಿಡಿಯುವುದು ನಿಜವಾದ ಕ್ರೀಡಾ ಪ್ರೋತ್ಸಾಹ.
ಧ್ಯಾನಚಂದ್ ಅವರ ಬದುಕಿನಿಂದ ನಾವು ಕಲಿಯಬೇಕಾದದ್ದು ಇದೇ. ಗೆಲುವು ಒಂದು ದಿನದ ಫಲವಲ್ಲ. ಅದರ ಹಿಂದೆ ಸಾವಿರಾರು ಗಂಟೆಗಳ ಅಭ್ಯಾಸವಿರುತ್ತದೆ. ಒಂದು ಪದಕದ ಹಿಂದೆ ಅನೇಕ ಸೋಲುಗಳಿರುತ್ತವೆ. ಒಂದು ಕ್ರೀಡಾ ತಾರೆಯ ಹಿಂದೆ ಕುಟುಂಬದ ತ್ಯಾಗ, ತರಬೇತುದಾರನ ಮಾರ್ಗದರ್ಶನ ಮತ್ತು ಸಮಾಜದ ಬೆಂಬಲ ಇರುತ್ತದೆ.
ಈ ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಕ್ರೀಡಾ ದಿನದಂದು ನಮ್ಮ ಸಂಕಲ್ಪವೂ ದೊಡ್ಡದಾಗಿರಲಿ. ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಮಗುವಿಗೂ ಆಟದ ಹಕ್ಕು ದೊರೆಯಲಿ. ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಪ್ರತಿಭೆಗೂ ಅವಕಾಶ ಸಿಗಲಿ. ಗ್ರಾಮೀಣ ಮೈದಾನಗಳು ಜೀವಂತವಾಗಲಿ. ಕ್ರೀಡಾಪಟುವಿನ ಪರಿಶ್ರಮಕ್ಕೆ ಗೌರವ ದೊರೆಯಲಿ. ಸೋಲನ್ನು ಅವಮಾನವಾಗಿ ಕಾಣದೆ ಅನುಭವವಾಗಿ ಸ್ವೀಕರಿಸುವ ಸಂಸ್ಕೃತಿ ಬೆಳೆಯಲಿ.
ಮೈದಾನದಲ್ಲಿ ಬೀಳುವ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಬೆವರಿನ ಹನಿಯೂ ನಾಳೆಯ ಭಾರತದ ಕೀರ್ತಿಯ ಬೀಜ. ಆ ಬೀಜಕ್ಕೆ ಅವಕಾಶದ ಮಣ್ಣು, ತರಬೇತಿಯ ನೀರು, ಪ್ರೋತ್ಸಾಹದ ಬೆಳಕು ದೊರೆತರೆ ಭಾರತದ ಕ್ರೀಡಾ ಭವಿಷ್ಯ ಇನ್ನಷ್ಟು ಉಜ್ವಲವಾಗುವುದು. ಧ್ಯಾನಚಂದ್ ಅವರ ಜನ್ಮದಿನದ ಸ್ಮರಣೆಗೆ ಅದಕ್ಕಿಂತ ದೊಡ್ಡ ಗೌರವ ಮತ್ತೊಂದಿಲ್ಲ. ಕ್ರೀಡೆ ಕೇವಲ ಗೆಲ್ಲುವ ಆಟವಲ್ಲ ಬದುಕನ್ನು ಗೆಲ್ಲಲು ಕಲಿಸುವ ಪಾಠ.
ಲೇಖನ: ಕಾಶಿಗೌ, ಸಾಹಿತಿ ,ನಿವೃತ್ತ ಪ್ರಾಂಶುಪಾಲರು, ಮೈಸೂರು.
