ಚಂದ್ರವಳ್ಳಿ ನ್ಯೂಸ್, ಮೈಸೂರು:
ಜನರನ್ನು ಜಾಗೃತಗೊಳಿಸಬೇಕಾದ ಜಾತ್ರೆಗಳು ಇಂದು ಅನೇಕ ಕಡೆಗಳಲ್ಲಿ ಜನರನ್ನು ಮರುಳುಗೊಳಿಸುವ ಪ್ರದರ್ಶನಗಳಾಗಿ ಬದಲಾಗುತ್ತಿವೆ. ವಿವೇಕ, ಮೌಲ್ಯ ಮತ್ತು ಜವಾಬ್ದಾರಿಯೊಂದಿಗೆ ಬದುಕುವ ನಾಗರಿಕರೇ ಸಮಾಜವನ್ನು ಮರುಳಿನಿಂದ ಜಾಗೃತಿಯತ್ತ ಕೊಂಡೊಯ್ಯಬಲ್ಲರು.
ಜಾತ್ರೆಯ ಗದ್ದಲ ಗಗನ ಮುಟ್ಟಿದರೂ
ಜಾಗೃತಿಯ ದೀಪ ನಂದದಿರಲಿ
ಮರುಳಿನ ಮೋಡ ಕವಿದರೂ
ವಿವೇಕದ ಸೂರ್ಯ ಮುಳುಗದಿರಲಿ.
ಜಾತ್ರೆ ಎಂದರೆ ಕೇವಲ ಉತ್ಸವವಲ್ಲ. ಅದು ಸಮಾಜದ ಸಂಸ್ಕೃತಿ, ಸಮುದಾಯದ ಸಮ್ಮಿಲನ, ಮನುಷ್ಯನ ಭಕ್ತಿ ಮತ್ತು ಬದುಕಿನ ಮೌಲ್ಯಗಳ ಪ್ರತೀಕ. ಆದರೆ ಕಾಲ ಬದಲಾಗುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಜಾತ್ರೆಯ ಅರ್ಥವೂ ಬದಲಾಗುತ್ತಿದೆ. ಇಂದು ಅನೇಕ ಕಡೆಗಳಲ್ಲಿ ಭಕ್ತಿಗಿಂತ ಭವ್ಯತೆ, ಮೌಲ್ಯಗಳಿಗಿಂತ ಮೆರಗು, ಆತ್ಮೀಯತೆಯಿಗಿಂತ ಆಡಂಬರವೇ ಮೇಲುಗೈ ಸಾಧಿಸುತ್ತಿದೆ. ಇದೇ ಚಿತ್ರ ಕೇವಲ ಜಾತ್ರೆಗಳಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರವಲ್ಲ, ರಾಜಕೀಯದಲ್ಲಿ, ಸಾಮಾಜಿಕ ಜಾಲತಾಣಗಳಲ್ಲಿ, ವ್ಯಾಪಾರದಲ್ಲಿ ಮತ್ತು ದೈನಂದಿನ ಬದುಕಿನಲ್ಲಿಯೂ ಕಾಣಿಸುತ್ತಿದೆ. ಹೀಗಾಗಿ ಪ್ರಶ್ನೆ ಸಹಜವಾಗಿ ಮೂಡುತ್ತದೆ. ಜಾತ್ರೆ ಮರುಳೋ ಜನ ಮರುಳೋ ಯಾವುದಯ್ಯ ಹುರಳು?.
ಇಂದಿನ ಸಮಾಜ ವೇಗವಾಗಿ ಓಡುತ್ತಿದೆ. ಆದರೆ ಆ ಓಟದ ದಿಕ್ಕು ಎಲ್ಲಿದೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಪ್ರಶ್ನಿಸುವವರ ಸಂಖ್ಯೆ ಕಡಿಮೆಯಾಗುತ್ತಿದೆ. ಸತ್ಯವನ್ನು ಅರಿಯುವ ಮನೋಭಾವಕ್ಕಿಂತ ಸಂಚಲನವನ್ನು ಅನುಸರಿಸುವ ಪ್ರವೃತ್ತಿ ಹೆಚ್ಚುತ್ತಿದೆ. ವಿಚಾರಕ್ಕಿಂತ ವದಂತಿ ವೇಗವಾಗಿ ಹರಡುತ್ತಿದೆ. ಸಾಧನೆಗಿಂತ ಪ್ರಚಾರ ಹೆಚ್ಚು ಮೌಲ್ಯ ಪಡೆಯುತ್ತಿದೆ. ದುಡಿಯುವವರಿಗಿಂತ ಮಾತನಾಡುವವರು ಹೆಚ್ಚು ಪ್ರಸಿದ್ಧರಾಗುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಸಮಾಜದ ಈ ಬದಲಾವಣೆ ಕೇವಲ ಜೀವನಶೈಲಿಯ ಬದಲಾವಣೆಯಲ್ಲ. ಇದು ಚಿಂತನೆಯ ದಿಕ್ಕು ತಪ್ಪುವ ಸೂಚನೆ.
ರಾಜಕೀಯವು ಜನಸೇವೆಯ ಸಾಧನವಾಗಬೇಕು. ಆದರೆ ಅದು ಅನೇಕ ಸಂದರ್ಭಗಳಲ್ಲಿ ಭಾವನೆಗಳ ವ್ಯಾಪಾರವಾಗುತ್ತಿದೆ. ಚುನಾವಣೆ ಬಂದಾಗ ಭರವಸೆಗಳ ಮಹಾಪೂರ ಹರಿಯುತ್ತದೆ. ಚುನಾವಣೆ ಮುಗಿದ ನಂತರ ಜನರ ಸಮಸ್ಯೆಗಳು ಕಡತಗಳೊಳಗೆ ಮಲಗುತ್ತವೆ. ರೈತನ ಬೆವರು, ಕಾರ್ಮಿಕನ ಶ್ರಮ, ಯುವಕರ ನಿರುದ್ಯೋಗ, ಶಿಕ್ಷಣದ ವೆಚ್ಚ, ಆರೋಗ್ಯದ ಸಂಕಷ್ಟ ಇವು ಭಾಷಣಗಳ ವಿಷಯವಾಗುತ್ತವೆ. ಪರಿಹಾರದ ವಿಷಯವಾಗುವುದಿಲ್ಲ.
ಸಾಮಾಜಿಕ ಜಾಲತಾಣಗಳು ಜ್ಞಾನದ ಬಾಗಿಲಾಗಬೇಕಾಗಿತ್ತು. ಆದರೆ ಇಂದು ಅವು ಅನೇಕ ಕಡೆಗಳಲ್ಲಿ ಅಸತ್ಯದ ಅಖಾಡಗಳಾಗಿವೆ. ಪರಿಶೀಲನೆ ಇಲ್ಲದೆ ಹಂಚುವ ಸುದ್ದಿ ಸಮಾಜದ ವಿಶ್ವಾಸವನ್ನು ಕುಂದಿಸುತ್ತಿದೆ. ಸತ್ಯಕ್ಕೆ ಸಾಕ್ಷಿ ಬೇಕಾಗಿದೆ. ಸುಳ್ಳಿಗೆ ಕೇವಲ ಶಬ್ದ ಸಾಕಾಗಿದೆ.
ಕುಟುಂಬಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಮೌನದ ಅಂತರ ಹೆಚ್ಚುತ್ತಿದೆ. ಒಂದೇ ಮನೆಯೊಳಗೆ ಬದುಕುತ್ತಿದ್ದರೂ ಮನಸ್ಸುಗಳು ದೂರವಾಗುತ್ತಿವೆ. ಹಿರಿಯರ ಅನುಭವವನ್ನು ಕೇಳುವ ತಾಳ್ಮೆ ಕಡಿಮೆಯಾಗಿದೆ. ಮಕ್ಕಳ ಜೊತೆ ಮಾತನಾಡುವ ಸಮಯ ಕಡಿಮೆಯಾಗಿದೆ. ಸಂಬಂಧಗಳು ಉಳಿದಿವೆ. ಆದರೆ ಸಂಬಂಧಗಳ ಸೌಹಾರ್ದ ಕ್ಷೀಣಿಸುತ್ತಿದೆ.
ಶಿಕ್ಷಣ ಕ್ಷೇತ್ರದಲ್ಲಿಯೂ ಮೌಲ್ಯಗಳಿಗಿಂತ ಅಂಕಗಳಿಗೆ ಮಹತ್ವ ಸಿಗುತ್ತಿದೆ. ಪದವಿ ಪಡೆಯುವ ಸ್ಪರ್ಧೆಯಲ್ಲಿ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವ ನಿರ್ಮಾಣ ಮರೆಯಾಗುತ್ತಿದೆ. ವಿದ್ಯೆ ಬೆಳೆಯುತ್ತಿದೆ. ಆದರೆ ವಿವೇಕವೂ ಬೆಳೆಯುತ್ತಿದೆಯೇ ಎಂಬ ಪ್ರಶ್ನೆ ನಮ್ಮ ಮುಂದಿದೆ.
ಇಂದು ಮನುಷ್ಯನ ಮೌಲ್ಯವನ್ನು ಗುಣದಿಂದ ಅಳೆಯುವುದಿಲ್ಲ. ಹಣ, ಹುದ್ದೆ, ವಾಹನ, ಪ್ರಭಾವ ಮತ್ತು ಅನುಯಾಯಿಗಳ ಸಂಖ್ಯೆಯಿಂದ ಅಳೆಯಲಾಗುತ್ತಿದೆ. ಸರಳತೆಯನ್ನು ದೌರ್ಬಲ್ಯವೆಂದು, ಆಡಂಬರವನ್ನು ಯಶಸ್ಸೆಂದು ಭಾವಿಸುವ ಮನೋಭಾವ ಸಮಾಜವನ್ನು ಒಳಗಿನಿಂದಲೇ ಕುಗ್ಗಿಸುತ್ತಿದೆ.
ಸ್ವಾಮಿ ವಿವೇಕಾನಂದರು ಹೇಳಿದ್ದರು."ಎದ್ದೇಳಿ ಜಾಗೃತರಾಗಿ ಗುರಿ ಮುಟ್ಟುವವರೆಗೆ ನಿಲ್ಲಬೇಡಿ."ಈ ಜಾಗೃತಿ ವೈಯಕ್ತಿಕ ಸಾಧನೆಗೆ ಮಾತ್ರವಲ್ಲ. ಸಾಮಾಜಿಕ ಹೊಣೆಗಾರಿಕೆಗೂ ಅನಿವಾರ್ಯ.
ಮಹಾತ್ಮ ಗಾಂಧೀಜಿ ಹೇಳಿದ್ದರು."ನೀವು ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಕಾಣಲು ಬಯಸುವ ಬದಲಾವಣೆ ಮೊದಲು ನಿಮ್ಮಲ್ಲೇ ಆರಂಭವಾಗಲಿ."ಸಮಾಜದ ಪರಿವರ್ತನೆ ವ್ಯಕ್ತಿಯ ಪರಿವರ್ತನೆಯಿಂದಲೇ ಆರಂಭವಾಗುತ್ತದೆ.
ಹಿರಿಯ ಸಾಹಿತಿ ಕಾಶಿಗೌರವರ ಅನುಭವವೂ ಇದೇ ಸತ್ಯವನ್ನು ಹೇಳುತ್ತದೆ."ಮರುಳಾದ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಕನ್ನಡಿಯೂ ಸತ್ಯ ತೋರಿಸಲಾರದು."
ಆದ್ದರಿಂದ ಸಮಾಜಕ್ಕೆ ಇಂದು ಬೇಕಾಗಿರುವುದು ಹೊಸ ಘೋಷಣೆಗಳಲ್ಲ. ಹೊಸ ಜಾಗೃತಿ. ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಮೌಲ್ಯ ಶಿಕ್ಷಣ, ಯುವಕರಿಗೆ ಗುರಿ, ರಾಜಕೀಯಕ್ಕೆ ನೈತಿಕತೆ, ಮಾಧ್ಯಮಗಳಿಗೆ ಜವಾಬ್ದಾರಿ, ಕುಟುಂಬಗಳಿಗೆ ಸಂವಾದ, ನಾಗರಿಕರಿಗೆ ವಿವೇಕ ಮತ್ತು ಸಮಾಜಕ್ಕೆ ಮಾನವೀಯತೆ.
ಜಾತ್ರೆಗಳು ಇರಲಿ. ಆದರೆ ಜಾಗೃತಿಯ ಜಾತ್ರೆಗಳಾಗಲಿ. ಧರ್ಮ ಇರಲಿ. ಆದರೆ ಮಾನವೀಯತೆಯ ಧರ್ಮವಾಗಲಿ. ರಾಜಕೀಯ ಇರಲಿ. ಆದರೆ ಸೇವೆಯ ರಾಜಕೀಯವಾಗಲಿ. ಅಭಿವೃದ್ಧಿ ಇರಲಿ. ಆದರೆ ಪ್ರಕೃತಿಯನ್ನು ಉಳಿಸುವ ಅಭಿವೃದ್ಧಿಯಾಗಲಿ. ತಂತ್ರಜ್ಞಾನ ಇರಲಿ. ಆದರೆ ವಿವೇಕದ ನಿಯಂತ್ರಣದಲ್ಲಿರಲಿ.
ವಿವೇಕವಿಲ್ಲದ ಸಂಭ್ರಮ ಮರುಳು, ಮೌಲ್ಯವಿಲ್ಲದ ಜಾತ್ರೆ ಪ್ರದರ್ಶನ. ಪ್ರಶ್ನಿಸದ ಜನರು ಸುಳ್ಳಿಗೆ ಬಲಿಯಾಗುತ್ತಾರೆ, ಜಾಗೃತ ನಾಗರಿಕರೇ ಪ್ರಜಾಪ್ರಭುತ್ವದ ಜೀವಾಳ. ಸತ್ಯದ ಹಾದಿ ಸಮಾಜವನ್ನು ಕಟ್ಟುತ್ತದೆ, ಅಂಧಾಭಿಮಾನ ಸಮಾಜವನ್ನು ಒಡೆಯುತ್ತದೆ.
ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ ಉತ್ತರ ಸ್ಪಷ್ಟ ಅಂದರೆ ಜಾತ್ರೆ ಮರುಳಲ್ಲ. ಜನ ಮರುಳಾದಾಗ ಜಾತ್ರೆಯೂ ಮರುಳಾಗುತ್ತದೆ. ಹುರಳು ಜಾತ್ರೆಯ ಗದ್ದಲದಲ್ಲಿಲ್ಲ. ಹುರಳು ಜಾಗೃತ ನಾಗರಿಕನ ವಿವೇಕದಲ್ಲಿ ಇದೆ. ಜನರು ಯೋಚಿಸಲು ಆರಂಭಿಸಿದ ದಿನದಿಂದ ಮರುಳಿನ ಮಾರುಕಟ್ಟೆ ಮುಚ್ಚುತ್ತದೆ. ಜಾಗೃತಿಯ ಹೊಸ ಯುಗ ಆರಂಭವಾಗುತ್ತದೆ. ಆಗ ಸಮಾಜಕ್ಕೆ ದಿಕ್ಕು ಸಿಗುತ್ತದೆ. ದೇಶಕ್ಕೆ ಶಕ್ತಿ ಸಿಗುತ್ತದೆ. ಮಾನವೀಯತೆಗೆ ಮತ್ತೆ ಗೌರವ ಸಿಗುತ್ತದೆ. ಇದೇ ನಿಜವಾದ ಸಂಸ್ಕೃತಿಯ ವಿಜಯೋತ್ಸವ.ಉಳಿಯುತ್ತದೆ.
ಲೇಖಕರು: ಕಾಶಿಗೌ, ಸಾಹಿತಿ, ನಿವೃತ್ತ ಪ್ರಾಂಶುಪಾಲರು, ಮೈಸೂರು.
